Cerca

Newsletter

iscriviti alla newsletter

La tua mail*




Kατά τήν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων Βενετίας

data: 17-11-2018 - Omelia di S.S. il Patriarca Ecumenico

Ὁμιλία
τῆς Α.Θ.Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν
εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Γεωργίου
τῶν Ἑλλήνων Βενετίας




Ὁμιλία
τῆς Α.Θ.Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου
κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν
εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Γεωργίου
τῶν Ἑλλήνων Βενετίας
(17 Νοεμβρίου 2018)
* * *

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ἰταλίας καί Μελίτης κύριε Γεννάδιε,
Ἐλλογιμώτατε κύριε Διευθυντά τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἰνστιτούτου Βυζαντινῶν καί Μεταβυζαντινῶν Σπουδῶν Βενετίας,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἀγαπητοί ὁμογάλακτοι ἀδελφοί ἀπόφοιτοι τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης,
Λαέ τοῦ Θεοῦ ἠγαπημένε,

Συνήχθημεν σήμερον, ἐν κατανύξει καί ἀγαλλιάσει, εἰς τόν ἱστορικόν Ἱερόν Μητροπολιτικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Ἑλλήνων ἐν Βενετίᾳ, διά νά τιμήσωμεν, ἐν εὐχαριστιακῇ Λειτουργίᾳ, τήν μνήμην τῶν ἑορταζομένων σήμερον Ἁγίων καί τόν ἑορτάζοντα Ἱερώτατον Μητροπολίτην Ἰταλίας καί Μελίτης κύριον Γεννάδιον.
Εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν οἱ Ἅγιοι εἰκονίζουν τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τήν τελικήν ἀνακαίνισιν τῶν πάντων ἐν Χριστῷ. Μεταξύ τῶν τιμωμένων σήμερον Ἁγίων εὑρίσκονται δύο Οἰκουμενικοί Πατριάρχαι, ὁ Γεννάδιος Α’ (458 – 471) καί ὁ Μάξιμος. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον φυλάσσει τήν εὐλογημένην παρακαταθήκην, τήν ὁποίαν συγκροτοῦν οἱ Ἅγιοι καί οἱ Μάρτυρες τῆς πίστεως, τό δόγμα καί ἡ λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ναοί καί τά ἱερά προσκυνήματά μας, ὁ ἀσκητισμός καί ὁ μοναχισμός, ἡ ἔνθεος διακονία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, τό θαῦμα τῆς θεολογίας, ἡ σταυροαναστάσιμος βιοτή τῶν πιστῶν, ὁ ἄσβεστος πόθος τῆς αἰωνιότητος. Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία μεριμνᾷ διά τήν εὐστάθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας, προάγει τόν διαχριστιανικόν διάλογον, τήν διαθρησκειακήν συνεργασίαν καί τήν συνάντησιν μέ τόν σύγχρονον κόσμον. Προσεγγίζει τά μεγάλα προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας ὄχι ὡς κριτής, οὔτε ἀμυντικῶς, ἀλλά μέ ἐναλλακτικήν πρότασιν ζωῆς, ἡ ὁποία ἀξιοποιεῖ καί τάς θετικάς προοπτικάς τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ. Ἡ ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι νά καταδικάζῃ καί νά ἀπορρίπτῃ τόν κόσμον, ἀλλά ὡς «Θεοῦ συνεργός», νά συμβάλλῃ εἰς τήν ἐν Χριστῷ μεταμόρφωσίν του. Διά τήν ἐποχήν μας, ὑπενθυμίζομεν τάς οἰκολογικάς πρωτοβουλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, αἱ ὁποῖαι ἔχουν μεγάλην ἀπήχησιν, συνέβαλον δέ καί ἐξακολουθοῦν νά συμβάλλουν εἰς τήν παγκόσμιον εὐαισθητοποίησιν, ἐνώπιον τῆς καταστροφῆς τῆς «καλῆς λίαν» δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Κατά τήν τελευταίαν δεκαετίαν, εἰς τό ἐπίκεντρον τῆς μερίμνης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου εὑρίσκεται ἡ προώθησις τῆς ἀλληλεγγύης, ἔναντι τῶν συνεπειῶν τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τοῦ οἰκονομισμοῦ καί τοῦ εὐδαιμονισμοῦ, πάντοτε ἐπί τῇ βάσει τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας περί ἀγάπης καί διακονίας, φιλανθρωπίας καί προστασίας τῶν ἐν ἀνάγκαις, κατά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου νά ἀναδεικνυώμεθα «ὁ πλησίον» διά κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην βοηθείας (πρβλ. Λουκ. ι’, 36 – 37). Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδύνατον νά παραμένῃ ἀδρανής ὅταν φαλκιδεύεται τό ἀνθρώπινον πρόσωπον. Μία ἐσωστρεφής καί ἀδιάφορος διά τήν ἱστορίαν καί τάς περιπετείας τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας Ὀρθοδοξία ὄχι μόνον δέν εἶναι, ὡς ἡ ἰδία ὑποστηρίζει, «παραδοσιακή», ἀλλά παρανοεῖ καί παρερμηνεύει τήν παράδοσιν καί τόν «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου» χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος εἶναι πηγή δημιουργικῶν δυνάμεων πρός καλήν μαρτυρίαν ἐν τῷ κόσμῳ περί Χριστοῦ, τοῦ καινοποιήσαντος τά πάντα, καί περί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὡς τοῦ «θαύματος τοῦ Καινοῦ» ἐν τῇ ἱστορίᾳ.
Ἑορτάζοντες σήμερον τήν μνήμην τοῦ Πατριάρχου Γενναδίου Α’, ὁ ὁποῖος ἐπατριάρχευσεν ὀλίγον μετά τήν ἐν Χαλκηδόνι Τετάρτην Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ἐχαρακτηρίσθη ὡς «εὐσεβείας τύπος καί καλοῦ παντός» καί «ἀπήλαυε τοῦ σεβασμοῦ πάντων, διά τάς ἀρετάς αὐτοῦ» (Μ. Γεδεών, Πατριαρχικοί Πίνακες, σ. 194), ἐνθυμούμεθα καί τόν Γεννάδιον Β’ τόν Σχολάριον, τόν πρῶτον Πατριάρχην μετά τήν Ἅλωσιν, τόν «Πατριάρχην τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων», εἰς τόν ὁποῖον ὁ Πορθητής παρέδωκε τό Βεράτιον τῶν «Προνομίων» τοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὅσοι ἔχετε ἐπισκεφθῆ τό Φανάριον, γνωρίζετε τήν ἀπεικόνισιν αὐτῆς τῆς πράξεως εἰς τό μωσαϊκόν τῆς Κεντρικῆς Εἰσόδου τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἴκου. Ὁ Γεννάδιος ὁ Σχολάριος ἔθεσε τάς βάσεις διά τήν ἐπιβίωσιν, τήν παιδείαν καί τήν πορείαν τοῦ Γένους μετά τήν Ἅλωσιν. Βεβαίως, ἡ ἀναγνώρισις τοῦ Πατριάρχου ὡς θρησκευτικοῦ ἡγέτου τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Αὐτοκρατορίας, διά τῆς ὁποίας ἐνετάσσετο εἰς τόν διοικητικόν μηχανισμόν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, εἶχε μέν θετικάς πλευράς διά τό Γένος εἰς καιρούς χαλεπούς, εἶχεν ὅμως συχνάκις καί τραγικάς συνεπείας διά τούς Πατριάρχας, ὅταν αὐτοί ἐθεωροῦντο ὡς συνεπεύθυνοι διά ἐξεγέρσεις, μέ τάς ὁποίας οὐδεμίαν σχέσιν εἶχον. Νά ἔχωμεν ὅλοι τήν εὐχήν τῶν δύο Γενναδίων, τῶν ἐν Ἁγίοις Προκατόχων ἡμῶν εἰς τόν Πάνσεπτον Ἀποστολικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας.
Ἡ ἡμετέρα Μετριότης σᾶς καλεῖ νά προσεύχεσθε διά τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν, δι᾿ αὐτούς οἱ ὁποῖοι φυλάσσουν τά ὅσια καί τά ἱερά τοῦ Γένους εἰς τήν Πόλιν τῶν Πόλεων, φρουροί ἀνύστακτοι τοῦ τόπου καί τοῦ τρόπου τῆς ἐν Χριστῷ καί κατά Χριστόν ζωῆς, τῆς ὀρθῆς πίστεως, τῆς ὀρθῆς λατρείας καί τῆς ὀρθοπραγίας, μέ πιστότητα ἀκλόνητον εἰς τάς παραδόσεις καί μέ ἀκατάπαυστον τήν καλήν μαρτυρίαν ἐν τῷ κόσμῳ καί ὑπέρ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἰσχύς ἡμῶν εἶναι πνευματική, εἶναι ἡ δύναμις τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως, ἡ ὁποία εἶναι ἀκένωτος ταμιευτήρ ζωτικῶν ἀληθειῶν διά τόν ἄνθρωπον, διά τήν σχέσιν του μέ τόν πλησίον, μέ τήν κοινωνίαν καί πᾶσαν τήν κτίσιν.
Ὄνομα Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν φέρει ὁ Ἱερώτατος ἀδελφός Μητροπολίτης Ἰταλίας Γεννάδιος. Μέ τόν Ἅγιον Ἰταλίας ὑπήρξαμεν, εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τῆς Χάλκης, συμμαθηταί, ἤ, ὅπως λέγομεν ἡμεῖς οἱ Χαλκῖται, συνταξιῶται. Ἀπεφοιτήσαμεν ἀπό τήν Σχολήν τό ἔτος 1961. Μαζί μας εὑρίσκονται σήμερον καί οἱ λοιποί τρεῖς ἐν ζωῇ συνταξιῶται μας, ὁ πατήρ Θεοφάνης Νακόπουλος, ἐκ Καρδίτσης, καί οἱ θεολόγοι καθηγηταί κύριοι Σωτήριος Βάλλας, ἐκ Πάτμου, καί Ἀριστείδης Χαλκίτης, ἐκ Καλύμνου. Οἱ λοιποί ὀκτώ συνταξιῶται ἡμῶν εὑρίσκονται εἰς τήν οὐράνιον Πατρίδα. Τούς μνημονεύομεν, μαζί μέ τάς ψυχάς τῶν μακαριστῶν Σχολαρχῶν καί τῶν σοφῶν καθηγητῶν μας. Εἴη ἡ μνήμη αὐτῶν αἰωνία!
Ὅλοι οἱ ὁμογάλακτοι ἀδελφοί εἴμεθα φορεῖς καί ἐκφρασταί τοῦ «πνεύματος τῆς Χάλκης», τό ὁποῖον, ἕνας νεώτερος Χαλκίτης, περιέγραψε, γλαφυρώτατα, διά τῶν ἑξῆς: «Ἡ κατά Χριστόν παιδεία στή Χάλκη ζοῦσε ἀπό τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητα Μονῆς καί Σχολῆς. Ἡ ζωή μας κυλοῦσε στό στασίδι καί στό θρανίο, στόν ναό καί στήν τάξη, στό ἀναλόγιο καί στό ἀναγνωστήριο. Ἡ κοινότητα τοῦ καθημερινοῦ βίου, σέ συνδυασμό μέ τή θεία λατρεία καί τή ζωή τῆς προσευχῆς, θεμελίωναν ἕνα εὐλογημένο δέσιμο μέ τά πρόσωπα καί τά πράγματα, μέ τόν χῶρο, ὅπως στό πατρικό μας σπίτι. Στή Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης μάθαμε νά βλέπουμε τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο του χωρίς παρωπίδες, μέ ἀνοιχτό μυαλό καί μέ ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὅλη περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα, στόν λόφο τῆς Ἐλπίδος, εὐνοοῦσε τή συνάντηση καί τόν διάλογο, προέβαλλε τή σημασία τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης καί τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ».
Δοξολογοῦμεν τόν φιλάνθρωπον Θεόν δι᾽ ὅσα ἐπιδαψίλευσεν εἰς ἡμᾶς τούς Χαλκίτας. Ἱκετεύομεν καί παρακαλοῦμεν τόν Κύριον τοῦ ἐλέους νά εὐδοκήσῃ νά ζήσωμεν τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Θεολογικῆς μας Σχολῆς, ἡ ὁποία παραμένει κλειστή ἀπό τό ἔτος 1971, διά νά διδάσκεται καί πάλιν ἡ ἐκκλησιαστική θεολογία εἰς τό Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας καί νά μεταδίδεται εἰς τήν νέαν γενεάν τῶν θεολόγων τό «πνεῦμα τῆς Χάλκης».
Ὡς φορεύς αὐτοῦ τοῦ πνεύματος, διεκρίθη εἰς τήν Ἰταλίαν ὁ ἀγαπητός ἀδελφός, Ἱερώτατος Μητροπολίτης Γεννάδιος. Ὅλη ἡ ζωή του, μετά τήν ἀποφοίτησίν του ἀπό τήν χαλκίτιδα τροφόν Σχολήν, εἶναι συνδεδεμένη μέ τήν Ἰταλίαν. Ἐδῶ ὑπηρέτησε τήν Ἐκκλησίαν εὐόρκως ὡς διάκονος, ὡς πρεσβύτερος καί ὡς βοηθός ἐπίσκοπος καί ἀπό τοῦ ἔτους 1996 ὡς Μητροπολίτης Ἰταλίας.
Λόγιος, μέ δύο διδακτορικούς τίτλους, προσέφερε πολλά εἰς τόν θεολογικόν διάλογον καί τόν «διάλογον τῆς ζωῆς» με τήν Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησίαν, μέ πιστότητα εἰς τήν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδοξίας καί μέ ἀνοικτόν πνεῦμα πρός τούς λοιπούς Χριστιανούς. Προσηνής καί ποιμαντικός, πάντοτε εἰς τό πλευρόν τῶν πιστῶν, ἵδρυσε 50 νέας ἐνορίας εἰς τήν Ἐπαρχίαν του, τήν ὁποίαν διακονοῦν εὐλαβεῖς καί μορφωμένοι κληρικοί καί ἀξιόλογοι λαϊκοί συνεργάται. Μέγα ἐπίτευγμα τοῦ ἁγίου Ἰταλίας εἶναι ἡ ὑπογραφή τῆς σημαντικοτάτης διά τά καθ᾽ ἡμᾶς «Συμφωνίας» μεταξύ τοῦ Ἰταλικοῦ Κράτους καί τῆς ἐνταῦθα Μητροπόλεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
Τά ὀνομαστήριά σας, ἅγιε Ἀδελφέ, ἀποτελοῦν δι᾽ ἡμᾶς τούς συνταξιώτας καί ὁμογαλάκτους ἀδελφούς, εὐκαιρίαν δι᾽ ἔκφρασιν συναισθημάτων ἀγάπης καί ἐγκαρδίων ἑορτίων προσρήσεων. Ὁ πανοικτίρμων Κύριος νά σᾶς χαρίζῃ ὑγείαν κατ᾽ ἄμφω, καί νά σᾶς στηρίζῃ εἰς τό εὐλογημένον ἔργον σας. Σᾶς εὐχαριστοῦμεν διά τήν ἀβραμιαίαν φιλοξενίαν καί διά τήν χαράν τῆς συναντήσεως πρόσωπον πρός πρόσωπον ἐν τῇ ἕδρᾳ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας καί Μελίτης.

Ἱερώτατε ἀδελφέ καί προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἡ πανηγυρική σύναξις εἰς τόν περικαλλῆ τοῦτον ναόν εἶναι εὐκαιρία νά δοξάσωμεν τόν Θεόν διά τάς εὐεργεσίας του πρός τό Γένος ἡμῶν, τό ὁποῖον, ὅπου ἐγκατεστάθη, πρῶτον ἵδρυεν ἱερόν ναόν ὡς κέντρον τῆς ζωῆς του, εἰς ἀνάμνησιν τῆς πατρίδος καί ἔκφρασιν τῆς οὐ καταισχυνούσης ἐλπίδος ζωῆς αἰωνίου. Καί ἐδῶ εἰς τήν Βενετίαν, τοιαύτην μαρτυρίαν ἔδωκαν οἱ Ἕλληνες, ἡ διαχρονική καί σπουδαία παρουσία τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστον τμῆμα τῆς ἱστορίας τῆς ἱστορικῆς ταύτης πόλεως.
Τά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἔγιναν τό ἔτος 1573. Γενεά παρέρχεται καί γενεά ἔρχεται καί σήμερον παρελαύνουν ἐνώπιον ἡμῶν αἱ ψυχαί τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν τῆς Βενετίας, οἱ ὁποῖοι προσήρχοντο εἰς τόν ναόν διά νά καταθέσουν τήν λύπην, τήν χαράν καί τάς ἐλπίδας των, διά νά εὐλογηθοῦν εἰς τάς καθοριστικάς στιγμάς τοῦ βίου, διά νά χαροῦν τήν ζῶσαν κοινωνίαν μετά τῶν ἀδελφῶν καί διά νά κοινωνήσουν τῶν ἀχράντων μυστηρίων, προγευόμενοι τῆς αἰωνίου τρυφῆς τῆς Βασιλείας τῶν Ἐσχάτων, τῶν «καινῶν οὐρανῶν», ὅπου «ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι, οὔτε πένθος οὔτε κραυγή οὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι» (Ἀποκ. καʹ, 4). Ὅταν τελῆται ἡ Θεία Εὐχαριστία, εἶναι ἀνοικτοί οἱ οὐρανοί, τά πάντα πληροῦνται τοῦ φωτός τῆς Ἀναστάσεως. Πάντοτε ἡ Ὀρθόδοξος Θεία Λειτουργία εἶναι πανήγυρις, τελεῖται μέσα εἰς ὁλόφωτον ἀτμόσφαιραν χαρᾶς καί εὐφροσύνης. Οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμεθα ἀναστάσιμον Γένος.
Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, σᾶς συγχαίρομεν, Ἱερώτατε καί φίλτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ Γεννάδιε, ἅπαξ ἔτι, διά τά ὀνομαστήριά σας, καί εὐλογοῦμεν πάντας ὑμᾶς, προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἀπονέμοντες δέ ὑμῖν τήν πατρικήν καί Πατριαρχικήν μας εὐχήν, ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας ὑμᾶς καί ἐπί τούς οἰκείους σας, πρεσβείαις τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, τήν ζωοπάροχον χάριν καί τά ἀμέτρητα ἐλέη τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Θεοῦ.

 


 + Il Patriarca di Costantinopoli Bartolomeo,
diletto fratello in Cristo e fervente intercessore presso Dio



Dona l'otto per mille

Santi di oggi

i santi di oggi 20-06-2019

San Metodio di Patara, ieromartire; San Nicola Cabasila; San Callisto I, patriarca di Costantinopoli; La traslazione a Costantinopoli delle reliquie degli apostoli Luca, Andrea e Tommaso e quelle del profeta Eliseo e del martire Lazzaro. I Santi due asceti anonimi.

i santi di domani 21-06-2019

Condividi

Bookmark This

Follow Us

TOP