Cerca

Newsletter

iscriviti alla newsletter

La tua mail*




ΚΑΤΑ TON ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

data: 19-05-2016 - Discorso di Sua Em.nza il Metropolita

(ΛΑΡΙΣΑ, 19.05.2016)




ΟΜΙΛΙΑ

ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΗΤΟΣ

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΛΙΤΗΣ

κ. ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ

ΚΑΤΑ TON ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

(ΛΑΡΙΣΑ, 19.05.2016)

 

*   *   *

 

Τιμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, Χριστός Ἀνέστη!

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ὁ Μυροβλύτης καί Θαυματουργός, ὁ Ἐπίσκοπος τῶν Μύρων τῆς Λυκίας, τοῦ ὁποίου τό ἱερώτατον καί πανσεβάσμιον Σκήνωμα, ἀπό τοῦ ἔτους 1087, εὐρίσκεται εἰς τήν πολιτισμένην Ἰταλίαν, ἡ ὁποία ἔχει στενοτάτους δεσμούς μέ τήν Ἱστορίαν, τόν Πολιτισμόν τοῦ Βυζαντίου καί τοῦ Γένους μας, εἶναι πολιοῦχος καί προστάτης ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλληνικῶν ἐνοριῶν καί Κοινοτήτων, αἱ ὁποῖαι ἱδρύθησαν εἰς λιμένας τῶν πόλεων τῆς Ἰταλίας. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, «ἡ Καλλονή τῶν Ἱεραρχῶν», τιμᾶται, γεραίρεται καί δοξάζεται εἰς ὅλας τάς ἐνορίας τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως Ἰταλίας καί Μελίτης καί εἶναι ὁ Ἅγιος πάντων, μικρῶν καί μεγάλων, πτωχῶν καί πλουσίων, ἀμαρτωλῶν καί δικαίων. Εἶναι ὁ Ἅγιος, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾷ τόν πλησίον, κάθε πονεμένον, τόν ταλαιπωρημένον, τόν πάσχοντα, τόν φυλακισμένον, τόν θαλασσοποροῦντα. Εἶναι ὁ Ἅγιος τῆς ἀνθρωπιᾶς καί τῆς συγχωρήσεως.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος καί ὁ Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ πρῶτοι μεγάλοι προστάται, ὑπερασπισταί καί στερεωταί τοῦ ἱεραποστολικοῦ, πολιτιστικοῦ, πνευματικοῦ καί κοινωνικοῦ ἔργου τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως Ἰταλίας καί Μελίτης, εὐλόγησαν, ἐβοήθησαν καί ἐνδυνάμωσαν αὐτήν, ὥστε σήμερον νά διαψεύσῃ κάθε πολεμικόν καί ἐπικίνδυνον σχέδιον τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν ἐχθρῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, νά σβήσῃ, δηλαδή, τά ἀπατειλά ὄνειρα τῆς ἀπανθρώπου ἐκκοσμικεύσεως, νά δραστηριοποιηθῇ καί νά δημιουργήσῃ, μέ ἀγῶνας καί θυσίας, συνθήκας, αἱ ὁποῖαι συνετέλεσαν εἰς τήν ἵδρυσιν ἐνοριῶν, θεμελιώσεως ἐκκλησιῶν, ἀποκτήσεως Μονῶν, παραχωρήσεως ἐκκλησιῶν, εἰς τάς νέας χειροτονίας κληρικῶν καί τήν σύστασιν σχολείων Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως καί Ἑλληνικῆς Γλώσσης, καθώς καί εἰς τήν ἵδρυσιν Κέντρων διατηρήσεως τῶν ἠθῶν καί ἐθίμων τῆς φιλτάτης ἡμῶν Πατρίδος, ὡς, ἐπίσης, εἰς τήν εὕρεσιν τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ὀρθοδόξων καί εἰς τήν ἑνότητα αὐτῶν. Οὕτω σήμερον εἰς τήν Ἰταλίαν ἔχομεν μίαν ζῶσαν Μητρόπολιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μέ 72 ἐνορίας καί 65 ἱερεις καί 8 ὑποψηφίους (εἰς ὁλόκληρον τήν Ἰταλίαν κατά τό παρελθόν εἴχομεν πέντε ἐνορίας καί 4 ἱερεῖς). Ἡ Ὀρθοδοξία ἀπό ἀνύπαρκτος εἰς τήν Ἰταλίαν ἔγινε μεγίστη πνευματική, ἠθική καί κοινωνική δύναμις, μέ κῦρος ἐκκλησιαστικόν καί πολιτιστικόν, μέ πολύτιμον προσφοράν εἰς τούς μετανάστας καί ἀξιοζήλευτον δρᾶσιν εἰς τά ζωτικά κεφάλαια τῆς ζωῆς, τήν εἰρήνην, τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, τήν ἐλευθερίαν, τήν καλήν συμβίωσιν τῶν λαῶν, εἰς τήν ἐπικράτησιν τῆς ἀγάπης καί τήν κατάπαυσιν τῶν πολέμων καί τῶν ἐχθρικῶν συγκρούσεων.

Καί τό ἐπίμοχθον, ἀλλά εὐπρόσδεκτον εἰς τόν Θεόν ἔργον τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως, μέ τήν χάριν καί προστασίαν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καί τῶν προστατῶν της Ἁγίων, συνετέλεσεν ὥστε νά ἀναγεννηθῇ κατά θαυμαστόν τρόπον ἡ Ἑλληνική Ὀρθοδοξία, μέσα εἰς τήν καρδίαν τῆς Ρ.καθολικῆς Ἐκκλησίας καί, μάλιστα, νά ἀριθμῆ εἰς τούς χρόνους μας ἕνα ἀπίστευτον ἀριθμόν, ἑνός ἑκατομμυρίου καί ὀκτακοσίων χιλιάδων Ὀρθοδόξων εἰς ὁλόκληρον τήν Ἰταλικήν Χερσόνησον. Μέ τάς συνεχεῖς δέ Ποιμαντορικάς Περιοδείας μου, νέοι Ὀρθόδοξοι, ἀλλά καί ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ρίζαν ὀρθόδοξον, λόγῳ τῆς καταγωγῆς τῶν προγόνων των, γίνονται μέλη καί ἐντάσσονται εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως Ἰταλίας καί Μελίτης.

Καί ἡ Ὀρθοδοξία μας, ἡ ὁποία καί ἐν Ἰταλίᾳ καί Μελίτῃ φωτίζει, βοηθεῖ καί σώζει, ἔχει ἀναμμένον πάντοτε τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἀπό τό ὁποῖον πηγάζει τό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, τό φῶς τῆς Ἀγάπης, τῆς Ἀληθείας, τό φῶς τῆς Σωτηρίας καί τῆς Αἰωνιότητος.

929 χρόνια πέρασαν ἀπό τό 1087, θεοτίμητε Λαέ τοῦ Θεοῦ, ὅταν οἱ Μπαρέζοι ναυτικοί (μεγάλη ναυτική δύναμις), μετά τήν περιήγησιν αὐτῶν εἰς τήν Ἀντιόχειαν τῆς Συρίας, ἔφθασαν εἰς τό περίφημον λιμάνι τοῦ Μπάρι μέ τρία καράβια, τά ὁποῖα ὑπεδέχθησαν ἔξαλλα τά πλήθη μέ ἐνθουσιασμόν καί χαράν ἀνέκφραστον, διότι ἔγινε γνωστόν ὅτι τό δεύτερον Καράβι ἔφερεν ἕνα παράξενον θησαυρόν, τό πανίερον Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τό ὁποῖον μέ συγκίνησιν καί κατάνυξιν ἐσήκωσαν, ἠσπάζοντο καί περιέφερον εἰς ὁλόκληρον τήν πρωτεύουσαν τῆς Ἀπουλίας καί τήν περιφέρειάν της, καί μετά ταῦτα εἰς τάς ἐνορίας καί τάς κοινότητας, διότι ὁ Ἅγιος Νικόλαος, «ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ», «στύλος καί ἑδραίωμα τῆς Ἐκκλησίας», «δέν παρεσιώπησε τοῦ βοᾶν ὑπέρ τοῦ λαοῦ πρός Κύριον». Τά Μύρα τῆς Λυκίας, τά ὁποῖα ἀπώλεσαν τό πνευματικόν καί ἐκκλησιαστικόν αὐτῶν θυσαυρόν, ὁ ὁποῖος ἡρπάγη τότε ληστρικῶς ἀπό τούς ναύτας τοῦ Μπάρι, σήμερον ἀναπαύεται εἰς τήν λαμπροτάτην Ποντηφικήν Βασιλικήν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τήν ὁποίαν, ἡ πόλις πρός τιμήν καί προσκύνησιν τοῦ Ἁγίου, ᾠκοδόμησεν, ὁ πιστός Λαός τῶν Μύρων ἔζησε δυστυχισμένας καί θλιβεράς ἡμέρας, διότι δέν Τόν εἶχε πλέον πλησίον του, ᾐσθάνετο τήν πόλιν του ἀφρούρητον, χωρίς τήν «κραταιάν ἐν πειρασμοῖς» νικηφόρον προστασίαν του, «πανταχοῦ γαρ καλούμενος», ὀξέως προφθάνει πόθῳ τούς προστρέχοντας ὑπό τήν σκέπην Του». Ἐνῶ, λοιπόν, ἡ λύπη καί ἡ ἀπόγνωσις ἐκυριάρχησεν εἰς τά πλήθη τῶν πιστῶν τῶν Μυρέων, καθόσον «ὁ μέγας ἀντιλήπτωρ καί θερμός ἐν τοῖς κινδύνοις τελοῦσι», δέν ὑπάρχει μεταξύ των, ὥστε εἰς μίαν σκληροτάτην δοκιμασίαν νά «λυτρωθοῦν πάσης περιστάσεως», εἰς τήν Βασιλικήν τοῦ Ἁγίου ἐν Μπάρι, τήν 1ην Ὀκτωβρίου 1089, ὁ Πάπας Οὐρβανός ὁ Β’ ἐναπόθεσεν εἰς μίαν κρύπτην τόν μέγαν θησαυρόν, τό ἀεισέβαστον Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Νικολάου, κάτωθεν τῆς μεγάλης μαρμαρίνης Ἁγίας Τραπέζης.

Εἰς καιρόν καί περίοδον, φιλόχριστε Ὁμήγυρις, τοιούτων, σχεδόν, ἡμερῶν τοῦ Μηνός Μαιου τοῦ ἔτους 1087, συνέβη τό γεγονός τοῦτο, τό ὁποῖον εἶναι, σεμνότερον καί συνετότερον, νά τό ἀφήσωμεν εἰς τήν πίστιν μας, νά ἐξηγηθῇ, δηλαδή, ἀπό τήν πίστιν μας στόν Ἀναστάντα Σωτῆρα μας Χριστόν, καθώς, καί εἰς τήν ἀληθινήν ἐμπιστοσύνην μας πρός τόν Ἅγιον Νικόλαον, τόν Μυροβλύτην καί Θαυματουργόν: τά ὅσα, δυστυχῶς, κακά διεδραματίσθησαν κατά τήν ἁρπαγήν τοῦ Σκηνώματος, ἀλλά καί τά ὅσα ἔγιναν διά τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνεκτιμήτου, ἡγιασμένου καί θείου τούτου Δώρου, ὁ ὁποῖος ἦτο «ὁ φρουρός τῶν Μυρέων» καί ὁ «ἀπερίτρεπτος στύλος», ἀλλά καί ὁ προφθάνων ἐλευθερωτής πάσης «ἐνεστώσης ἀνάγκης» καί ὁ «σώζων τήν ποίμνην» Του. Διά ταῦτα πάντα, τά τέκνα Σου, Ἅγιε Νικόλαε, εἶναι πνευματικά καί ἀνθρώπινα εὐτυχῆ καί ὑπερήφανα, διό καί «ἡγιάσθης ὡς μέγας μύστης Θεοῦ τῆς Χάριτος».

Καί οἱ χρόνοι, βεβαίως, παρέρχονται καί ὁ Μεγαλοδύναμος καί Φιλάνθρωπος Θεός, ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ὁπωσδήποτε, ἐπιζητοῦν ἀνθρώπινα, νά μή χαθῇ καί καταστραφῇ ὁ μέγας θησαυρός τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, τό πανίερον καί πανσεβάσμιον Σῶμα –Λείψανον- τοῦ Ἁγίου Νικολάου, καθόσον ἀποτελεῖ «ἐν νόσοις τόν ἰατρόν», «ἐν κινδύνοις τόν ρύστην», καί εἰς Αὐτόν εὐρίσκουν «οἱ ἀμαρτωλοί τόν Προστάτην», «οἱ πένητες τόν θησαυρόν», «οἱ ἐν θλίψεσι τήν παραμυθίαν», «τόν συνοδίτην οἱ ὁδοιπόροι», «οἱ ἐν θαλάσσῃ τόν Κυβερνήτην», «οἱ πάντες τόν πανταχοῦ θερμῶς προφθάνοντα μέγιστον Ἱεράρχην».

Κατά τό 1177, εἰς τήν ἐκκλησίαν τοῦ Ἁγίου Λαυρεντίου ἐν Ρίμινι, ἐναποτίθεται μέρος τοῦ θαυματουργοῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Νικολάου, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἀκέραιος ὁ ἀριστερός βραχίων, τόν ὁποῖον ἔκλεψεν ἀπό τό Μπάρι ὁ ἐπίσκοπος τῆς Emerica, (σήμερον Regensburg), μέ σκοπόν ὅπως μεταφέρῃ τοῦτο εἰς τήν Μονήν τοῦ Ἁγίου Emmerano εἰς Baviera. Συνέβη τί τό ἀπρόσμενον: μή δυνάμενος νά συνεχίσῃ τό ταξείδιον, λόγῳ φοβερᾶς τρικυμίας, ἄφησε τόν βραχίονα εἰς τήν ἐκκλησίαν τοῦ Ἁγίου Λαυρεντίου, ἐκτός τῶν τειχῶν τῆς πόλεως, ἡ ὁποία μετωνομάσθη εἰς ἐκκλησίαν τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

Τό ἱερώτατον καί πανάγιον Λείψανον τοῦ Μυροβλύτου Ἁγίου Νικολάου ἔγινε πασίγνωστον εἰς ὅλον τόν κόσμον μέ τά θαύματα καί τήν ὑπερφυσικήν ἐπέμβασίν του εἰς πάσας τάς ἀνάγκας τοῦ λαοῦ, προστρέχων καί εἰς «τά πέρατα τοῦ κόσμου διαλάμπων τοῖς θαύμασι». Πάντα ταῦτα ἔπεισαν τόν Πάπα Ρώμης Ἀλέξανδρον τόν Γ’ νά θέσῃ εἰς δοκιμήν τά μεγάλα αὐτά Ἀποτμήματα τοῦ Σκηνώματος τοῦ Ἁγίου. Πράγματι, θεοφιλέστατε Λαέ τοῦ Θεοῦ, ἡ «δοκιμή τῆς φωτιᾶς» ἐτέθη εἰς ἐφαρμογήν, πρό τῆς συναντήσεως τοῦ Πάπα εἰς Βενετίαν μέ τόν αὐτοκράτορα Φριδερεῖκον Μπρμπαρόζα. Ὅπως γνωρίζωμεν, τό πανάγιον Σῶμα του δέν ἐκάη, ἔμεινε ἀκέραιον, διότι εἶναι πηγή, ἡ πηγάζουσα ἐν τοῖς Μύροις «μύρα πλουσίως καί ψυχάς καταρδεύουσα» καί «μυρίζεις τά πρόσωπα τῶν πίστει καί πόθῳ τελούντων τήν παναοίδιμον μνήμην Του. Μετά τήν «δοκιμήν τῆς φωτιᾶς» ἀνηγέρθη μία μαρμαρίνη colonna (μεγαλοπρεπής στύλος) ἐπί τῆς ὁποίας ἐτέθη σταυρός σιδηρένιος, τό δέ χωρίον τοῦ Ρίμινι φέρει μέχρι σήμερον τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἀντί τοῦ ὀνόματος: Ἅγιος Λαυρέντιος (San Lorenzo).

Διάφοροι Ἐπισκοπαί καί Αὐτοκρατορικαί οἰκογένειαι ἔλαβον διάφορα μικρά ἀποτμήματα, ἀλλά καί Κληρικοί μεγάλου βαθμοῦ καί Προύχοντες, ἐδέχθησαν ὡς Δῶρα ἀνάλογα τῆς ὑψηλῆς θέσεώς των, ἐκ τοῦ θεοφόρου Σκηνώματος.

Κατά τούς χρόνους αὐτούς, μεγίστης σημασίας καί σπουδαιότητος πόλις εἰς τήν Κεντρικήν Ἀδριατικήν ἡπῆρξεν ἡ URBINO, ἡ ὁποία ἐπεβλήθη ἐπί τῶν ἄλλων πόλεων εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς καί δραστηριότητος, ἡπῆρξεν Πανεπιστημιούπολις καί πόλις τῶν Γραμμάτων, ἡ ὁποία ἔδωσεν εἰς τήν κοινωνίαν ὑψίστης περιωπῆς ἄνδρας, ἀλλά, ὅλως ἰδιαιτέρως, εἰς τήν Ρ.καθολικήν Ἐκκλησίαν. Ἀπό τήν Ρ.καθολικήν αὐτήν Κουρίαν προέρχεται τό Ἀπότμημα τοῦ Σκηνώματος τοῦ Ἁγίου Νικολάου, μέ τήν φιάλην, ἡ ὁποία ἔχει Ἅγιον Μύρον, τό ὁποῖον ἀνέβλυσεν ἐκ τοῦ θαυματουργικοῦ Σώματός Του, τό ὁποῖον ἐδοκιμάσθη μέ τόν τρόπον τῆς φωτιᾶς.

Αὐτή εἶναι ἡ πορεία τοῦ ἱεροῦ Ἀποτμήματος, τό ὁποῖον θά κοσμῇ τήν πόλιν Σας, θά τήν φυλάττῃ, θά τή βοηθῇ καί θά σώζῃ αὐτήν.

Αὐτήν τήν εὐλογίαν, αὐτήν τήν βοήθειαν, αὐτήν τήν Ἀναστάσιμον χαράν, αὐτήν τήν ἐλπίδα καί θείαν ἀγαλλίασιν ἀπολαμβάνει καί ἡ Ὀρθόδοξος Μητρόπολις Ἰταλίας καί Μελίτης, ἡ ὁποία ἔχει προστάτην, φύλακα καί φρουρόν τόν Ἅγιον Νικόλαον, ὁ ὁποῖος «ἔθηκε τήν ψυχήν του ὑπέρ τοῦ λαοῦ του». Εἶσθε ἄξιοι τῆς Ἀναστασίμου αὐτῆς ἀγαλλιάσεως, καί τῆς πανευφροσύνου Ὀρθοδόξου ἐγκαυχήσεως, φιλογενέστατον τοῦ Χριστοῦ ποίμνιον: ὅστις «ἐπεκαλέσθη τό ἅγιον ὄνομά Του εὐθύς εἰσηκούσθη καί θερμόν προστάτην εὗρεν».

Καί βλέπομεν εὐλαβῶς καί σεμνοπρεπῶς ὅτι μαζί μέ τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Λαρίσης καί Τυρνάβου ἀγάλλεται καί χαίρει καί ἡ Ὀρθόδοξος Μητρόπολις Ἰταλίας καί Μελίτης, διότι ἔχει καί αὐτή τόν Ἅγιον Νικόλαον, ὁ ὁποῖος εἶναι «τό καθαρόν ἐνδιαίτημα τῆς Ἁγίας Τριάδος», καί ὁ «παμφαέστατος φωστήρ» καί «Βασιλείας τοῦ Θεοῦ κληρονόμος», ἀλλά καί «ὁ Ἰατρός τῶν πάντων, ... τά ἕλκη καί τά τραύματα τῆς ψυχῆς μου θεράπευσον, τά χαλεπά καί τά χρόνια, καί τῆς καρδίας μου παῦσον τάς ἀπρεπεῖς ἐνθυμήσεις», εἶναι τρανή ἀλήθεια ὅτι ὁ Ἅγιος παραμένει δι’ ὅλους «Σοφία ἐνυπόστατος καί λόγος ὑπερούσιος» εἰς τήν διακονίαν καί τόν Εὐαγγελισμόν τῶν ἀδελφῶν μας, διά τόν ἄνθρωπον γενικά, διά τόν ὁποῖον ἐγεννήθη, ἐσταυρώθη καί ἀνέστη ὁ Σωτήρ ἡμῶν Χριστός.

Χριστός Ἀνέστη!


 

Il Metropolita Gennadios
Arcivescovo Ortodosso d’Italia e Malta



Dona l'otto per mille

Santi di oggi

i santi di oggi 16-12-2019

Santo Profeta Aggeo; San Marino, martire; Santi Promo, Ilarione, e compagni, martiri; San Memnone, arcivescovo di Efeso; San Modesto, arcivescovo di Gerusalemme; Santa Teofano, imperatrice; San Nicola II, patriarca di Costantinopoli.

i santi di domani 17-12-2019

Condividi

Bookmark This

Follow Us

TOP