Cerca

Newsletter

iscriviti alla newsletter

La tua mail*


Libri e pubblicazioni



Η Εκκλησια στην Ωκεανια: σχεσεις και εξελιξεις

 πρώτη δημοσίευσις ἐν / prima pubblicazione in:
ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ
PASTORALE DELLA DIASPORA ORTODOSSA

Τόμος πρός Tιμήν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰταλίας καὶ Μελίτης κ. Γενναδίου
Volume di Riconoscenza dedicato a Sua Eminenza Reverendissima il Metropolita Gennadios Zervos, Arcivescovo Ortodosso d’Italia e Malta

Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ

2011




 

Εἶναι τιμὴ γιὰ τὸν γράφοντα νὰ συμμετάσχῃ στὸν Τιμητικὸ Τόμο γιὰ τὴν τεσσαρακονταετία θεοφιλοῦς ἀρχιερατείας τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας καὶ Μελίτης κ. Γενναδίου, ἀνδρὸς ὁ ὁποῖος ἐπὶ ἥμισυ αἰῶνος διακονεῖ εὐόρκως τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμὸ στὴν ἰταλικὴ χερσόνησο. Εἶχα καὶ ἐγὼ τὴν εὐλογία νὰ διακονήσω ἐπὶ μακρὰ σειρὰ ἐτῶν τὴν Ἐκκλησία τῆς διασπορᾶς καὶ τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμὸ στὴν μακρινὴ Ὠκεανία. Δεκαέξι καὶ πλέον χρόνια στὴν Αὐστραλία καὶ δύο στὴ Νέα Ζηλανδία. Τὰ πρῶτα δυόμιση ὡς Ἱερεὺς (στὸ Σύδνεϋ) καὶ τὰ ὑπόλοιπα ὡς Ἐπίσκοπος (στὴν Ἀδελαΐδα καὶ στὴ Μελβούρνη) καὶ ὡς Μητροπολίτης (στὴ Νέα Ζηλανδία). Ἔτσι προέκρινα νὰ καταθέσω μέσα ἀπὸ τὶς γραμμὲς ποὺ ἀκολουθοῦν μερικὰ στοιχεῖα καὶ ἐμπειρίες ἀπὸ τὴν ἐκεῖ στρατευομένη Ἐκκλησία.

Στὴν Ὠκεανία ζῆ καὶ δραστηριοποιεῖται ἕνα ἐκλεκτὸ καὶ δυναμικὸ τμὴμα τοῦ Γένους, ἤδη ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ ΙΘ΄ αἰῶνος. Σύμφωνα μὲ τὶς ἐπίσημες στατιστικές, σήμερα στὴν Αὐστραλία ζοῦν περισσότεροι ἀπὸ 460.000 Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι (τὸ Βιβλίο Πρωτοκόλλου τῆς Αὐστραλίας ἀνεβάζει τὸν ἀριθμὸ σὲ 700.000, ἀλλὰ ἡ καταγραφὴ αὐτὴ ἴσως νὰ μὴν εἶναι ἀπόλυτα ἀξιόπιστη). Στὴ Νέα Ζηλανδία, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2001 ζοῦν 2.350 Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι (σήμερα ἔχου λιγοστεύσει ἀκόμη περισσότερο, διότι ὑπάρχει διαρκὴς μετανάστευσι πρὸς Αὐστραλία). Παράλληλα ὑπάρχουν καὶ Ρῶσοι, Ἄραβες, Σέρβοι, Βούλγαροι καὶ Ρουμᾶνοι Ὀρθόδοξοι, καὶ στὶς δύο χῶρες, σὲ πολὺ μικρότερους ἀριθμούς. Εἶναι ἐρευνητέον ἐὰν ὅλοι μαζὶ οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Ὠκεανίας φθάνουν στὸ ἕνα ἑκατομμύριο.
Ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχὴ οἱ Ἕλληνες ξενιτεύονταν. Μαζί τους ἔπαιρναν ἀπαραιτήτως τοὺς ἐφέστιους θεούς τους, καὶ τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ ἔκαναν στὸν τόπο τῆς ἐγκαταστάσεώς τους ἦταν τὸ στήσιμο τοῦ βωμοῦ καὶ ἡ δημιουργία τοῦ ναοῦ, γύρω ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔπηγαν τὶς καινούργιες ἑστίες τους. Ὁ ἐφέστιος θεὸς τῆς μητροπόλεως ἦταν συνήθως ὁ προστάτης τῆς ἀποικίας. Γύρω ἀπὸ τὸ ἱερό του ξετυλίγονταν ὅλη ἡ ζωὴ τῶν ξενιτεμένων. Ἀνάλογα ἔκαμαν καὶ οἱ νεώτεροι μετανάστες καί, βεβαίως, οἱ τῆς Ὠκεανίας. Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ φρόντισαν νὰ ἱδρύσουν στὶς καινούργιες ἑστίες τους ἦταν ὁ ναός, ἡ ἐκκλησία. Νὰ τὴν ἔχουν ἐκεῖ μάννα τους,, προστάτιδά τους, χαρά τους, παρηγοριά τους, καταφύγιο τῶν δάκρυνων ἡμερῶν τῆς ξενιτειᾶς, σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ κέντρο ἀέναης ἐπιβεβαίωσης τῆς ἑλληνικῆς καὶ χριστιανικῆς τους ταυτότητας. Ἔτσι δημιουργήθηκαν οἱ πρῶτες ἐκκλησιές τῆς Αὐστραλίας, στὸ χάραμα τοῦ Κ’ αἰῶνος: Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου στὴ Μελβούρνη καὶ ἡ Ἁγία Τριάδα στὸ Σύδνεϋ. Ἡ πρώτη τῆς Νέας Ζηλανδίας, ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου στὸ Γουέλινγκτον, στήθηκε μισὸν αὶῶνα ἀργότερα.
Μὲ κέντρο τὸν Ναὸ ἱδρύθηκε ἡ Κοινότητα· ἕνα ὄχι πάντοτε ἐπιτυχὲς ἀντίγραφο τῶν παλαιῶν Κοινοτήτων τῆς Τουρκοκρατίας, ἤ ἔστω ἐκείνων τῆς Βενετίας, τῆς Βιέννης, τῆς Τεργέστης, τῆς Ὀδησσοῦ, τῆς Ἀλεξανδρείας κ.λπ. Πάντως ἡ πρόθεσι τῆς ἱδρύσεως τῶν Κοινοτήτων ἦταν ἱερὴ καὶ ἁγία, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν κατοπινὴ πορεία ὡρισμένων ἀπ’ αὐτές, ποὺ σαφέστατα ἐξετράπησαν ἀπὸ τὰ σχέδια καὶ τοὺς ὁραματισμοὺς τῶν ἱδρυτῶν, μὲ τραγικές, κάποτε, συνέπειες γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, τὴν ἑνότητά του καὶ τὴ φήμη του. Ἡ Κοινότητα ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν ἐξασφάλισι Ἱερέως καὶ δασκάλων, προκειμένου τὰ μέλη της καὶ τὰ παιδιά τους νὰ μπορέσουν νὰ κρατήσουν τὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά τους μέσα στὸ ἀλλογενές, ἀλλόθρησκο καὶ ἀλλόγλωσσο περιβάλλον, τὸ ὁποῖο δὲν ἦταν πάντοτε φιλικό, ἤ ἔστω ἀνεκτικό, ἀπέναντι στοὺς μετανάστες, τὴ γλῶσσα, τὴ θρησκεία καὶ τὶς παραδόσεις τους.
Πρῶτοι Ἱερεῖς ποὺ ὑπηρέτησαν στὴν Αὐστραλία ἦταν οἱ ἀείμνηστοι π. Ἀθανάσιος Καντόπουλος στὴ Μελβούρνη καὶ π. Σεραφεὶμ Φωκᾶς στὸ Σύδνεϋ. Λόγιοι καὶ οἱ δύο, γλωσσομαθεῖς, μὲ ἀγγλικά, ρωσικἀ καὶ ἀραβικά, τοὐλάχιστον. Ἡ κοινὴ ἐκκλησιαστικὴ πορεία Ἑλλήνων, Σύρων καὶ Σλαύων μεταναστῶν, ἐπέβαλλε τρίγλωσση καὶ κάποτε τετράγλωσση λατρεία. Στὰ ἑλληνικά, σλαυονικά, ἀραβικὰ καὶ ἀγγλικά. Αὐτὸ στὴν ἔξαψι τοῦ ἐθνικισμοῦ ποὺ διέκρινε τὸν ΙΘ΄ καὶ τὸ πρῶτο –κυρίως- μισὸ τοῦ Κ΄ αἰῶνος, ἐδημιούργησε σοβαρὲς τριβές, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἀραβόφωνοι καὶ σλαυόφωνοι Ὀρθόδοξοι ν’ ἀναγκασθοῦν ν’ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες, σὺν τῶ χρόνῳ, ἔλαβαν ἀμιγῶς ἑλληνικὸ χαρακτῆρα. Αὐτὸ βεβαίως εἶχε ὀδυνηρὲς συνέπειες γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀνάλογα συνέβησαν καὶ στὴ Νέα Ζηλανδία, καὶ μάλιστα μὲ ὁμογενεῖς (αὐτὸ εἶναι τὸ θλιβερότερο!) ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὴ Ρουμανία στὰ 1950-1951, καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔγιναν ἀσμένως ἀποδεκτοὶ ἀπὸ τὸ προϋπάρχον ἑλληνικὸ στοιχεῖο, λόγῳ, κυρίως, τοῦ ὑψηλότερου μορφωτικοῦ καὶ πολιτιστικοῦ τους ἐπιπέδου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργηθῆ ρουμανικὴ Ἐνορία, ὑπαγόμενη στὸ Πατριαρχεῖο Βουκουρεστίου, ἀποτελούμενη ἀπὸ ...Ἕλληνες! Κάτι ἀνάλογο, ἐξ ὅσων γνωρίζω, ἔχει γίνει καὶ στὸ Σύδνεϋ.
Ἡ δημιουργία τῆς Μητροπόλεως Αὐστραλίας τὸ 1924, μὲ Πατριαρχικὸ καὶ Συνοδικὸ Τόμο τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου Ζ΄ καὶ ἡ ἐκλογὴ ὡς Μητροπολίτου τοῦ πολυσυζητημένου Χριστοφόρου, Σαμίου τὴν καταγωγή, Μητροπολίτου Σερρῶν μέχρι τότε, ἐσηματοδότησε ἐκκλησιαστικὴ θύελλα στὴν Αὐστραλία, κυρίως λόγῳ τοῦ πείσματος τῶν κοινοτικῶν ἀρχόντων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν τὸν ἑαυτό τους ὕψιστη ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ (!) ἀρχὴ τῆς Ὁμογενείας, καὶ τώρα ἡ δικαιοδοσία τους θὰ περιοριζόταν ἐκκλησιαστικῶς ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Μητροπολίτου. Ἀνάλογα ἀντέδρασαν οἱ τότε κοινοτικοὶ ἄρχοντες καὶ στὶς προξενικὲς καὶ πρεσβευτικὲς ἀρχὲς τῆς Γενετείρας ἀργότερα, γιὰ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς λόγο.
Μετὰ τὴν σύντομη καὶ ταραχώδη ποιμαντορία τοῦ Χριστοφόρου, Μητροπολίτης ἐξελέγη ὁ Λέσβιος τὴν καταγωγὴ Τιμόθεος Εὐαγγελινίδης, ἱερεὺς τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος Βουκουρεστίου, ποὺ ἐποίμανε Αὐστραλία καὶ Νέα Ζηλανδία ἀπὸ τὸ 1931 ὥς τὸ 1947. Ἐποίμανε μὲ σύνεσι τὴν ἐπαρχία του καὶ ἐδημιούργησε νέες Κοινότητες. Ἦταν ὁ πρῶτος Ἀρχιερεὺς ποὺ πῆγε στὴ Νέα Ζηλανδία. Μάλιστα τὴν ἐπισκέφθηκε κατ’ ἐπανάληψι καὶ ἔκαμε ὑπεράνθρωπες προσπάθειες γιὰ τοὺς λιγοστοὺς Ἕλληνες ποὺ ζοῦσαν ἐκεῖ. Τὸ 1948 τὸν Τιμόθεο διαδέχθηκε ὁ Θεοφύλακτος Παπαθανασόπουλος, ἀρχαῖος ἀδελφὸς τῆς Μονῆς Σταυρονικήτα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἱερεὺς ὥς τότε τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος Μελβούρνης. Δημοφιλής, ἀγαθὸς καὶ φιλήσυχος χαρακτήρας, ἀλλὰ χωρὶς ξεχωριστὲς ἡγετικὲς ἱκανότητες καὶ ἰδιαίτερα μεγάλους ὁραματισμούς. Σκοτώθηκε σὲ τροχαῖο τὸ 1958. Αὐτὸν διαδέχθηκε ὁ μέχρι τότε Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ στὸ Σικᾶγο, ἀείμνηστος Ἰεζεκιὴλ Τσουκαλᾶς, ἐκ Πατρῶν. Ἡ περίοδος τῆς ποιμαντορίας του σημαδεύθηκε ἀπὸ τὴ μεγάλη αὔξησι τοῦ μεταναστευτικοῦ ρεύματος (πρόγραμμα ΔΕΜΕ, ξεριζωμὸς Ἑλλήνων τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ.λπ.) καὶ τὴν κατακόρυφη ἄνοδο τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἑλληνορθοδόξων, τόσο στὴν Αὐστραλία, ὅσο καὶ στὴ Νέα Ζηλανδία. Κατὰ φυσικὴ συνέπεια δημιουργήθηκε ἕνα πλῆθος νέων Κοινοτήτων καὶ Ἐνοριῶν, καθὼς καὶ σχολείων, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς Αὐστραλίας καὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀνύψωσε τὴ Μητρόπολι σὲ Ἀρχιεπισκοπὴ Αὐστραλίας καὶ Νέας Ζηλανδίας. Ὁ Ἰεζεκιὴλ ἐργάσθηκε μὲ μεθοδικότητα, μὲ ταπείνωσι, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ μὲ μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὸ ποίμνιό του. Παρὰ ὅμως τὶς ἀναμφίβολα μεγάλες ἀρετὲς καὶ τὰ χαρίσματά του, οἱ τότε ἐποχὲς ἦταν ἐξαιρετικὰ δύσκολες καί, δοθέντος ὅτι δὲν εὐτύχησε νὰ ἔχῃ ἀντάξιους συνεργάτες, ἡ ποιμαντορία του συνοδεύθηκε ἀπὸ ἀπίστευτες δυσκολίες καὶ προβλήματα, κάποτε δὲ καὶ ἀληθινὲς τραγωδίες. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του δημιουργήθηκε τὸ σχίσμα τῶν παλαιῶν Κοινοτήτων Ἀδελαΐδος, Μελβούρνης, Σύδνεϋ, Νιούκαστλ καὶ Γούλονγκονγκ, τὸ ὁποῖο, μὲ ἐξαίρεσι τὴν Κοινότητα τῆς Μελβούρνης, ποὺ ἔχει ἐπιστρέψει στὴν ἀγκάλη τῆς Ἐκκλησίας, ἐξακολουθεῖ μέχρι σήμερα νὰ ταλανίζῃ γιὰ μισὸ αἰῶνα τὸν Αὐστραλιώτικο Ἑλληνισμό. Τὸ 1970 ἡ Νέα Ζηλανδία, μὲ Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ ἀπόφασι, χωρίσθηκε ἀπὸ τὴν Αὐστραλία καὶ ἀπετέλεσε τὴ Μητρόπολι Νέας Ζηλανδίας -Ἐξαρχία Ἰνδιῶν καὶ Ἄπω Ἀνατολῆς, μετὰ ἀπὸ εἰσήγησι τοῦ Ἰεζεκιήλ, προκειμένου νᾶ τοποθετηθῆ ἐκεῖ ὁ Βοηθός του Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Διονύσιος Ψιάχας, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία στὴν Αὐστραλία γιὰ διαφόρους λόγους εἶχε πάψει νὰ θεωρῆται ἀπαραίτητη. Ἔτσι ὁ Διονύσιος ἐξελέγη Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας καὶ ἐνθρονίσθηκε στὸ Γουέλλινγκτον, ὅπου καὶ παρέμεινε μέχρι τὸ 2003, ὅταν ἐξελέγη Μητροπολίτης Προύσης καὶ τὸν διεδέχθη ὁ γράφων.
Σὲ τοῦτο τὸ μεταξύ, οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ἐδημιούργησαν δική τους Ἀρχιεπισκοπὴ στὴν Αὐστραλία μὲ δικαιοδοσία καὶ στὴ Νέα Ζηλανδία. Τὸ ἴδιο ἔκαμαν καὶ οἱ Σέρβοι καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας. Προσφάτως τοὺς μιμήθηκε καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας. Οἱ Σέρβοι μάλιστα εἶχαν καὶ δεύτερο, ἀντικανονικὸ Ἐπίσκοπο, τῆς λεγομένης Ἐλευθέρας Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 ἐνσωματώθηκε μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Βελιγραδίου. Ἀκόμα καὶ ἡ λεγομένη OCA, ἡ γνωστὴ καὶ ὡς Μετροπόλια, ἅπλωσε τὰ φτερά της ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ ἐδημιούργησε κι αὐτὴ δικές της ἐνορίες στὴν Κουηνσλάνδη, ἐνῶ τὶς δικές τους ἐνορίες ἔπηξαν καὶ τὰ Πατριαρχεῖα Μόσχας, Βουκουρεστίου καὶ Σόφιας, ὑπαγόμενες κατ’ εὐθεῖαν στοὺς Πατριάρχες των. Κανένας, δυστυχῶς, ὅπως τὰ πράγματα κατέδειξαν, δὲν μπορεῖ νὰ βάλῃ τὸ χέρι στὴν καρδιὰ καὶ νὰ ὑποστηρίξῃ σοβαρὰ ὅτι οἱ μεταξύ τους σχέσεις ἑδράζονται πάντοτε στὴ βάσι τῆς εὐαγγελικῆς ἀγάπης καὶ εἰλικρινοῦς ἀδελφοσύνης.
Τὸ 1975, εἰς διαδοχὴν τοῦ Ἰεζεκιήλ, ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος ὁ δυναμικὸς καὶ λόγιος τιτουλάριος Μητροπολίτης Μιλητουπόλεως Στυλιανὸς Χαρκιανάκης, Ὑφηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Βλατάδων. Ἄνθρωπος ἀποφασιστικός, μὲ γερμανικὴ παιδεία καὶ λαμπρὴ ἐπιστημονικὴ συγκρότησι, ἀξιόλογος δοκιμιογράφος καὶ ποιητής, μονοκόμματος ὅμως χαρακτήρας καὶ ἀπόλυτος στὶς ἀντιλήψεις καὶ ἀποφάσεις του, ποὺ θὰ ἐδοκιμάζετο γιὰ πρώτη φορὰ σὲ τέτοιου διαμετρήματος ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ διαποίμανσι. Μὲ καλὲς προθέσεις καὶ ὑψηλοὺς ὁραματισμούς, ξεκίνησε τὴν ποιμαντορία του, χωρὶς πάντοτε ἀναλόγων ταχυτήτων συνεργάτες. Ἐδημιούργησε σὲ ὅλη τὴν Αὐστραλία πολλὲς νέες Ἐνορίες (ὄχι Κοινότητες), δυναμικὲς καὶ ἀφοσιωμένες, Σχολεῖα, Ἡμερήσια Κολλέγια, Γηροκομεῖα και, βεβαίως, τὸ Θεολογικὸ Κολλέγιο τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέα στὸ Σύδνεϋ, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσῃ μορφωμένους κληρικούς. Συνέστησε τὴν Ἐπιτροπὴ Κανονικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Αὐστραλίας (SCOCA) κατ’ ἀναλογίαν τῆς ἐν Ἀμερικῆ SCOBA, μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπο τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας, τὸν Ἐπίσκοπο τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας, τὸν Ἐπίσκοπο τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καὶ τοὺς ἐκπροσώπους μικροτέρων Ὀρθοδόξων κοινοτήτων (Ρουμάνων κ.ἄ.), προκειμένου νὰ προαγάγῃ κατὰ τὸ δυνατὸν τὴν ἐνδορθόδοξη ἑνότητα. Οἱ ἐπιτυχίες ἤ μὴ ἐκρίθηκαν ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, δοθείσης τῆς ἐλλείψεως εἰλικρινοῦς ἐνδιαφέροντος κυρίως ἀπὸ μέρους τῶν Ρώσων καὶ τῶν Ἀντιοχειανῶν, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐλάχιστα διακρίνονται γιὰ τὰ ἀγαθὰ πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο αἰσθήματά τους. Τελικὰ ὅλοι θέλουν τὸ ἄβατο κάστρο τους, ἐνῶ τὸ κανονικὸ προβάδισμα τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου φαίνεται νὰ τοὺς ἐνοχλῆ. Οἱ Κανόνες ὅμως εἶναι Κανόνες καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξις ἀπαραβίαστη. Ἀλλὰ ἀγγίζουμε ἤδη ἕνα τεράστιο ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα, τὸ πρόβλημα τῆς Διασπορᾶς, τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι τῆς παρούσης. Πάντως ὑπάρχει καὶ στὴν Αὐστραλία καὶ στὴ Νέα Ζηλανδία, ἀλλὰ ἡ εὐθύνη δὲν εἶναι οὔτε τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας, οὔτε τοῦ Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας, οὔτε τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
Ὁ δύσκαμπτος χαρακτήρας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας, ὅπως καὶ ἡ ἐξέλιξις τῶν γεγονότων ἔδειξε, δὲν ἐβοήθησε καθόλου στὴν ἐπούλωσι τῶν πληγῶν τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ Σχίσματος ποὺ ἐκληρονόμησε, παρὰ τὴν καλή του διάθεσι. Πιστεύω ὅτι εἶχε καλὴ διάθεσι, διότι ὡς ἀπεσταλμένος του τὸ 1992 στὴν Τριμερῆ Διάσκεψι ποὺ συγκάλεσε στὰς Ἀθήνας ἡ ὑπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Μητσοτάκη Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, στὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ὑπὸ τὴν προεδρεία τῆς Ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Βιργινίας Τσουδεροῦ εἶχα σαφεῖς συμφιλιωτικὲς ὁδηγίες ἀπὸ μέρους του. Ἐὰν οἱ διϊστάμενες Κοινότητες δὲν ἔκαναν τότε τὸ τραγικὸ καὶ ἀσυγχώρητο λάθος νὰ τορπιλίσουν ἀμέσως, ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη, τὸ ἐπιτευχθὲν καὶ μὲ τὴν θυσιαστικὴ στάσι τῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας ἑνοποιητικὸ ἀποτέλεσμα μὲ ἀπορριπτικὲς ἀποφάσεις τῶν Γενικῶν Συνελεύσεών τους, ἡ εἰκόνα σήμερα θὰ ἦταν ἴσως ἐντελῶς διαφορετική, διότι καὶ ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπιθυμοῦσε διακαῶς τὴν λύσι τοῦ δράματος. Ἡ συμπεριφορὰ ὅμως ἐκείνη τῶν Κοινοτήτων, καθὼς καὶ τὸ ἀκόμη σοβαρότερο λάθος ποὺ διέπραξαν μετὰ διετία, νὰ ἀποδεχθοῦν δηλ. στὴν λεγόμενη «Αὐτοκέφαλο Ἐκκλησία Ἀμερικῆς καὶ Αὐστραλίας», ἤτοι στὸ ψευδεπίγραφο μόρφωμα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σχίσματος, τὸν Ἐπίσκοπο Χριστιανουπόλεως Παῦλο Λάϊο, πρώην Βοηθὸ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς στὴν Ἀδελαΐδα, ὡς πνευματικό τους ἡγέτη, μὲ ἄμεση συνέπεια νὰ καθαιρεθῆ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἐμείωσαν κατὰ πολύ, ἄν δὲν ἐξεμηδένισαν ὁλότελα, τὴν ὅποια ἐμπιστοσύνη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Στυλιανοῦ στὶς προθέσεις τῶν συνομιλητῶν του, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ πληγὴ νὰ εἶναι μέχρι καὶ σήμερα ἀνοικτή. Μᾶλλον δὲ καὶ προσετέθη πρὸ ἐτῶν καὶ νέα πληγὴ σχίσματος στὴν πρωτεύουσα τῆς Τασμανίας Χόμπαρτ, μὲ προσωπικὴ εὐθύνη, δυστυχῶς, καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Στυλιανοῦ. Ὅμως τελευταίως ἡ πληγὴ αὐτὴ δείχνει νὰ ἔχῃ ἐπουλωθῇ.
Μεγάλη σύγχυσι καὶ ταραχὴ στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα τῆς Αὐστραλίας εἶχε ἐπιφέρει ἡ ἀντικανονικὴ προσπάθεια τοῦ μακαρίτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Διοδώρου νὰ δημιουργήσῃ ἐκκλησιαστικὴ ἐπαρχία δική του στὴν Αὐστραλία, μὲ προγεφύρωμα τὴν Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Carlton τῆς Μελβούρνης καὶ τὸν δύσκολο καὶ φιλόδοξο προϊστάμενό της Ἀρχιμανδρίτη Ἱερόθεο Κουρτέση ἀπὸ τὸ 1991 ὥς τὸ 1993. Ἐδέησε νὰ συγκληθῆ ὁλόκληρη Μείζων καὶ Ὑπερτελὴς Σύνοδος στὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα. Παρὰ ταῦτα χρειάσθηκαν χρόνια γιὰ νὰ κλείσῃ ἡ ὀδυνηρὴ αὐτὴ ὑπόθεσις, ἐὰν βεβαίως μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἔχει κλείσει ἐντελῶς. (Περισσότερα γιὰ τὴν ὀδυνηρὴ αὐτὴ σελίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῆς Αὐστραλίας μπορεῖ νὰ δῇ κανεὶς στὴν διατριβὴ τοῦ γράφοντος: «Ἱστορικο-Κανονικὸς Ἔλεγχος τῆς προσπαθείας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων νὰ ἐπέμβῃ εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Ἑλληνικῆς-‘Ορθοδόξου Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας 1991-1993», ἔκδ. Πατριαρχικοῦ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 2000).
Ἐὰν ὑφίστατο μία ζεστή, εἰλικρινὴς καὶ δημιουργικὴ συνεργασία τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς μὲ τὰ κατὰ Πολιτείαν Πανεπιστημιακὰ Τμήματα Νεοελληνικῶν Σπουδῶν, ἀσφαλῶς θὰ ὑπῆρχαν οὐσιαστικώτερα καὶ θετικότερα ἀποτελέσματα στὸν τομέα τῆς ἑλληνομαθείας τῆς δεύτερης καὶ τρίτης γενιᾶς Αὐστραλοελλήνων καί, ὁπωσδήποτε μιὰ καλλίτερη προβολὴ τῶν στοιχείων τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὸν πνευματικὸ κόσμο τῆς Ὠκεανίας. Προσεύχομαι νὰ μὴν καθυστερήσῃ ἡ ἀνατολὴ μιᾶς τέτοιας χαρμόσυνης καὶ ἐλπιδοφόρας ἡμέρας.
Οἱ σχέσεις μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν κυριότερων Χριστιανικῶν ὁμολογιῶν στὴν μὲν Αὐστραλία εἶναι, θὰ ἔλεγα, πάρα πολὺ καλές, μέσα σὲ πλαίσια ἀμοιβαίου σεβασμοῦ, ἰδίως μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, τοὺς Ἀγγλικανούς, τοὺς Λουθηρανοὺς καὶ τὴν Uniting Church. Αὐτὸ ἀνεβάζει τὸ κῦρος τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας πολύ, ἐβοήθησε δὲ καὶ τὴν ἵδρυσι καὶ ἀναγνώρισι τοῦ Θεολογικοῦ Κολλεγίου, μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Sydney College of Divinity. Ἀπὸ χρόνια ὑπάρχει Θεολογικὸς Διάλογος Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας καὶ Uniting Church, μὲ ἀποτέλεσμα μιὰ καλλίτερη ἀλληλογνωριμία. Παλαιότερα ὑπῆρξε πρόσκαιρος Διάλογος καὶ μὲ τοὺς Λουθηρανοὺς τῆς Αὐστραλίας, στὸν ὁποῖο, εἶχα κατ’ ἐξουσιοδότησι προσωπικῶς τὴν εὐθύνη. Κι ἐδῶ τὸ κέρδος ὑπῆρξε μιὰ καλλίτερη ἀλληλογνωριμία καὶ κατανόησι. Παρὰ ταῦτα, τριβὲς ὑπῆρξαν μὲ τοὺς Οὐνίτες ἐξ αἰτίας τῆς προπαγανδιστικῆς δραστηριότητος ἑνὸς Οὐνίτη διακόνου στὴ Μελβούρνη.
Στὴ Νέα Ζηλανδία οἱ διαχριστιανικὲς ἐπαφὲς ἦταν ἀπὸ ὑποτυπώδεις μέχρι ἀνύπαρκτες. Προσωπικῶς ἐφρόντισα νὰ τὶς καλλιεργήσω συστηματικῶς κατὰ τὴν διετία τῆς ποιμαντορίας μου, μὲ ἰδιαίτερη ἔμφασι στοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, τόσο σὲ ἐπίπεδο τοπικῶν ἀρχῶν (Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ Καρδιναλίου), ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο Νουντσιατούρας. Εἴχαμε δὲ μιὰ θαυμάσια, φιλικὴ καὶ καρποφόρα συνεργασία μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Πατρίκιο Coveney, Νούντσιο μετὰ ταῦτα στὰς Ἀθήνας.
Πολλοὶ ξένοι γίνονται Ὀρθόδοξοι στὴν Αὐστραλία καὶ στὴ Νέα Ζηλανδία, ἄλλοι λόγῳ μικτοῦ γάμου, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ ἀπὸ γνήσια πνευματικὴ δίψα καὶ ἀναζήτησι. Κάποιοι Ἀγγλικανοὶ κληρικοὶ μάλιστα ἐζήτησαν νὰ γίνουν δεκτοὶ στὴν Ὀρθοδοξία. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας ἀντιμετώπισε τὸ ζήτημα μὲ τὴν ἀναμενόμενη προφύλαξι, λόγῳ τῆς εὐαισθήτου ὑφῆς του. Δυὸ-τρεῖς ποὺ προσῆλθαν, μᾶλλον προβλήματα ἐδημιούργησαν, ἰδίως ὁ ἐν Τασμανίᾳ, τοῦ ὁποίου οἱ εὐθύνες γιὰ τὸ σχίσμα ποὺ δημιουργήθηκε στὴν ἐκεῖ κοινότητα εἶναι τεράστιες. Ἄλλος καθῃρέθη καὶ ἄλλος ἐγκατέλειψε ἀργότερα τὴν Ὀρθοδοξία. Ὁ Μητροπολίτης Παῦλος τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας ἔσπευσε νὰ μαζἐψῃ ἀπὸ μιὰ ἄκρη ὅποιον ἀπ’ αὐτοὺς εὕρισκε στὸν δρόμο του, δίκην τράτας, τόσο στὴν Αὐστραλία, ὅσο καὶ στὴ Νέα Ζηλανδία, χειροτονώντας ἱερεῖς χωρὶς καθόλου ποίμνιο, χωρὶς αἴσθησι ὀρθοδόξου πνευματικότητος καὶ δημιουργώντας σκιώδεις Ἐνορίες ποὺ θυμίζουν «χωριὰ Ποτέμκιν», ἁπλῶς καὶ μόνον, φρονῶ, γιὰ νὰ ὑψώσῃ ἀνάστημα ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῶν ἐπιτοπίων Ἀρχιερέων του. Ὀδυνηρόν, πλὴν ἀπόλυτα ἀληθές. Τοῦτο βεβαιώνει καὶ ἡ αὐθαίρετος χρῆσις ἀπὸ μέρους του τοῦ ὅρου Πριμᾶτος, ἐνῶ ὡς τοιοῦτος λογικῶς καὶ κανονικῶς μόνον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου θὰ μποιροῦσε νὰ ὀνομασθῆ γιὰ τὴν Αὐστραλία καὶ ὁ ἀντίστοιχος Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας γιὰ τὴν χώρα αὐτή.
Στὴ Νέα Ζηλανδία σχίσμα ἐκκλησιαστικό, εὐτυχῶς, δὲν ὑφίσταται, ὡστόσο δὲν ἔλειψαν οἱ ἀντιπαραθέσεις, ὀξύτατες κάποτε, τοῦ Μητροπολίτου Διονυσίου μὲ τὶς Κοινότητες, ἰδιαίτερα μὲ τὴν κεντρικὴ τοῦ Γουέλλινγκτον. Τὶς δύο ἀλληλοαντιμαχόμενες Ἑλληνορθόδοξες Κοινότητες τοῦ Ὤκλαντ (μὲ σύνολον μελῶν ὀλιγωτέρων τῶν τετρακοσίων!), χάριτι Θεοῦ κατωρθώσαμε νὰ συνενώσωμε σὲ μία, κατόπιν πολλῶν προσωπικῶν προσπαθειῶν τοῦ γράφοντος, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καλὴ διάθεσι καὶ συνεργασία τῶν τότε Προέδρων τῶν δύο Κοινοτήτων. Οἱ ἱερεῖς τῶν ἄλλων δικαιοδοσιῶν (Ἀντιοχείας, Σερβίας, Ρουμανίας, Ρωσικῆς Διασπορᾶς), συλλειτουργοῦν μὲν καὶ συμπράττουν μὲ τὸν Μητροπολίτη, ἀλλὰ μόνον εὐκαιριακά. Ὡστόσο, ἐπειδὴ ἡ παρουσία Σέρβου ἱερέως μέχρι τὰ χρόνια τῆς δικῆς μου ποιμαντορίας δὲν ἦταν μόνιμη, οἱ Σέρβοι συχνὰ ἐκκλησιάζονταν στοὺς ἑλληνικοὺς ναούς. Ὁ σημερινὸς Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας καὶ διάδοχός μου κ. Ἀμφιλόχιος, εἰρηνικὸς καὶ πρᾶος ἄνθρωπος, μὲ ζῆλο ἔνθεο καὶ φρόνημα ἱεραποστολικό, ἄνοιξε παράθυρα νέας Ἱεραποστολῆς ἐκτὸς Νέας Ζηλανδίας, στὰ νησιὰ Φίτζι καὶ εὐελπιστοῦμε ὁ Θεὸς νὰ εὐλογήσῃ τὴν ἱερὰ προσπάθειά του.
Οἱ ὁμογενεῖς τῆς Ὠκεανίας χαρακτηρίζονται ἀπὸ εὐσέβεια, φιλοτιμία καὶ ὑπομονή. Γεμίζουν τοὺς ναοὺς σὲ κάθε λατρευτικὴ εὐκαιρία, σέβονται τὸν Κλῆρο, ἰδιαίτερα τὸν ἐφημεριακό, συνεισφέρουν γενναιόδωρα σὲ χρῆμα καὶ προσωπικὴ ἐργασία σὲ κάθε καλὴ ἐκκλησιαστική, ἐθνικὴ ἤ κοινωνικὴ πρωτοβουλία καὶ κάνουν πολλὴ ὑπομονὴ σὲ ὅσα παροικιακὰ ἤ ἐκκλησιαστικὰ τοὺς πικραίνουν. Θέλουν νὰ ἔχουν λόγο στὰ κοινοτικά, ἐνοριακά, ἐκκλησιαστικά, ἐκπαιδευτικὰ καὶ τοὺς ἐνοχλεῖ ἀφάνταστα νὰ λαμβάνωνται ἀποφάσεις ἐρήμην τους καὶ νὰ καλοῦνται ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ τὶς ὑλοποιοῦν χωρὶς γνώμη. Θεωροῦν ἀπαράδεκτο τὸν ἀκραῖο συγκεντρωτισμὸ τῆς ποιμαντορικῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Στυλιανοῦ καὶ ἀπολύτως ἀπορριπτέα τὴ νοοτροπία τοῦ Pray, Pay and Obey. Ζοῦν σὲ δημοκρατικὲς χῶρες καὶ εἶναι ἰδιαίτερα εὐαίσθητοι σὲ θέματα σεβασμοῦ τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος. Στὴ λατρεία ἐπιθυμοῦν τὴ διατήρησι τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, μὲ ἐξαίρεσι ἴσως τὰ μυστήρια Γάμου καὶ Βαπτίσεως, καθὼς καὶ τὶς Κηδεῖες, ὅπου ἡ δεύτερη καὶ τρίτη γενιὰ θέλουν παράλληλα καὶ τὴν ἀγγλική, κυρίως γιὰ τοὺς ξένους καλεσμένους τους. Ἀσφαλῶς καὶ τὸ κήρυγμα εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη νὰ εἶναι δίγλωσσο καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἔτσι γίνεται. Ὅταν στὸ πρόσωπο ἑνὸς ἱερωμένου ἀναγνωρίζουν τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ καλοῦ ποιμένος ἐνθουσιάζονται, συμπαρατάσσονται καὶ φθάνουν στὰ ὅρια τῆς θυσίας. Τὰ κακὰ παραδείγματα, ποὺ ποτὲ δὲν ἔλειψαν, καθὼς καὶ οἱ ἄστοχοι κατὰ καιροὺς διοικητικοὶ χειρισμοί, τοὺς πικραίνουν, τοὺς κάνουν νὰ ἀγανακτοῦν καὶ νὰ ἀντιδροῦν, κάποτε καὶ νὰ ἀπομακρύνωνται, ἀλλὰ στὸ βάθος ἡ ἀφοσίωσί τους στὴν Ἐκκλησία καὶ μάλιστα στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶναι ἀμετακίνητη. Ἡ εὐσέβεια τῶν περισσοτέρων ἔχει βάθος ἰδιαίτερα ἀξιοπρόσεκτο. Καλοὶ πνευματικοὶ τὴν καλλιεργοῦν συστηματικὰ μὲ τὸν πειστικὸ φωτισμένο λόγο τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ καλὸ παράδειγμα προσωπικῆς ζωῆς ποὺ προβάλλουν. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τῆς αὐστραλιανῆς Ὁμογενείας ἔχουν ἀναδειχθῆ τόσοι μοναχοὶ καὶ μοναχές, τόσοι νέοι κληρικοὶ καὶ θεολόγοι. Σὲ ὅλα, σχεδόν, τὰ ἁγιορείτικα Μοναστήρια θὰ συναντήσουμε μοναχοὺς καὶ ἱερομονάχους ἀπὸ τὴν Αὐστραλία (μόνο στὴν Μονὴ Βατοπεδίου ὑπάρχουν δεκατρεῖς!..) καὶ σὲ πολλὰ γυναικεῖα τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου (Μετέωρα, Ὀρμύλια, Κουφάλια, Κορινθία κ.ἀ.) Αὐστραλοελληνοποῦλες μοναχές. Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι τριψήφιοι! Ἀλλὰ καὶ στὴν Αὐστραλία ὑπάρχει μιὰ πρώτη μοναχικὴ παρουσία κυρίως στὸ Σύδνεϋ, ἀλλὰ καὶ στὴ Μελβούρνη καὶ τὴν Πέρθη. Σ’ αὐτὸ προφανῶς ἔχει συντελέσει θετικὰ καὶ ἡ κατ’ ἔτος μετάκλησι ἀπὸ μέρους τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας εὐλαβῶν Ἁγιορειτῶν ἐξομολόγων, ποὺ περιέρχονται ὅλη τὴν ἤπειρο, ἐξομολογοῦν, κηρύττουν, παρηγοροῦν καὶ στηρίζουν πνευματικὰ τοὺς πιστούς.
Ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Αὐστραλίας βγῆκε ὁ μεγάλος Ἱεραπόστολος καὶ Φωτιστὴς τῆς Μαδαγασκάρης, ποὺ τόσο πρόωρα καὶ τραγικὰ μᾶς ἔφυγε γιὰ τὴν αἰωνιότητα, μαζὶ μὲ τὸν Πατριάρχη του καὶ ἄλλους Ἐπισκόπους κατὰ τὴν πτῶσι τοῦ Σινοὺκ στ’ ἁγιορείτικα νερὰ πρό ἑξαετίας, ὁ ἐξ Ἀδελαΐδος μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Νεκτάριος Κελλῆς. Ἀρχιμανδρίτης τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας, πορεύθηκε στὴ Μαδαγασκάρη ὅπου ἐθεμελίωσε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐδημιούργησε περὶ τὶς 65 Ἐνορίες, ἐβάπτισε γύρω στοὺς 16.000 πιστούς, ἔκτισε ναούς, σχολεῖα, κλινική, ὀδοντιατρεῖο, ὀρφανοτροφεῖο, ἔκαμε ἔργο μεγάλου εὐαγγελιστοῦ. Ἐννοεῖται ὅτι πίσω ἀπὸ ὅλο αὐτὸ τὸ θαῦμα ὑπῆρχε συνεχής, γενναιόδωρη καὶ ἀμέριστη ἡ ὑλικὴ καὶ ἠθικὴ συμπαράστασι τῆς Αὐστραλίας, τόσο ἀπὸ πλευρᾶς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς, ὅσο καί, κυρίως, ἀπὸ πλευρᾶς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἱεραπόστολος τῆς Κένυας καὶ τῆς Σιέρρα Λεόνε Ἀρχιμανδρίτης καὶ Καθηγητὴς π. Θεμιστοκλῆς Ἀδαμόπουλος, παιδὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Αὐστραλίας εἶναι, ἀπὸ τὴν Μελβούρνη, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Αὐστραλιώτη Ἑλληνσιμοῦ τιμᾶ μὲ τὸ ἱερό, ἀξιοθαύμαστο καὶ ἀξιέπαινο ἔργο του.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς θὰ μποροῦσα νὰ ὑποστηρίξω ὅτι ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Ὠκεανία ἔχει μιὰ ἱκανοποιητικῶς δυναμικὴ παρουσία, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν πολὺ πιὸ σημαντική, οὐσιαστική, καρποφόρα καὶ ἐλπιδοφόρα γιὰ τὸ μέλλον, μὲ τὴν ἀπαραίτητη προϋπόθεσι ὅτι οἱ ταγοὶ θὰ τείνουν εὐηκοώτερον οὖς στὶς εὐαισθησίες τοῦ πληρώματος, θὰ σκύψουν μὲ περισσότερη ταπείνωσι καὶ ἀγάπη στὰ προβλήματά του καὶ θὰ παραμερίσουν ἀντιπαραγωγικὲς καὶ παρεξηγήσιμες συμπεριφορές, ὅπως λ.χ. ὅσες ἀναφέρονται σὲ πείσματα καὶ μνησικακίες, ποὺ πάντοτε λειτουργοῦν ὡς καταστροφικὸ σαράκι γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸν ρόλο του στὶς πολυπολιτισμικὲς ἀνοικτὲς κοινωνίες, ὅπως τῆς Ὠκεανίας.


 


Dona l'otto per mille

Santi di oggi

i santi di oggi 21-08-2019

i santi di domani 22-08-2019

Condividi

Bookmark This

Follow Us

TOP