Cerca

Newsletter

iscriviti alla newsletter

La tua mail*




Περί Ποιμαντικής της Ελληνικής Διασποράς

 πρώτη δημοσίευσις ἐν / prima pubblicazione in:
ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ
PASTORALE DELLA DIASPORA ORTODOSSA

Τόμος πρός Tιμήν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰταλίας καὶ Μελίτης κ. Γενναδίου
Volume di Riconoscenza dedicato a Sua Eminenza Reverendissima il Metropolita Gennadios Zervos, Arcivescovo Ortodosso d’Italia e Malta

Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας κ. Ἀμφιλόχιος

2011




 

Μεγάλη μου τιμή καί χαρά νά συμμετάσχω στήν σύνθεση τοῦ εἰδικοῦ Τόμου «Ποιμαντική τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς» πρός τιμήν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰταλίας καί Μελίτης κ.κ. Γενναδίου, μέ τήν εὐκαιρίαν τῆς συμπληρώσεως 50 ἐτῶν ἀπό τήν χειροτονίαν του εἰς διάκονον καί πρεσβύτερον, σαράντα ἐτῶν ἀπό τήν ἐκλογήν του καί χειροτονίαν του σέ ἐπίσκοπον καί 15 ἀπό τήν ἐνθρόνισήν του σέ Μητροπολίτη Ἰταλίας καί ἐν συνεχείᾳ καί Μελίτης.
     Εὐχαριστῶ θερμά γιά τήν πρόσκληση νά συμμετάσχω στήν μεγάλη αὐτή χαρά.
     Ὁ πολιός Μητροπολίτης Ἰταλίας καί Μελίτης κύριος Γεννάδιος δέν εἶναι γιά μένα ὁ τυχών ἱεράρχης. Εἶναι ὁ συμπολίτης καί παιδικός μου φίλος, ὁ ὁμογάλακτος ἀδελφός γιά 5 ὁλόκληρα χρόνια στήν Πατμιάδα καί δύο ἀκόμα στήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης.
     Λίγο μεγαλύτερός μου στήν ἡλικία ἀλλά πολύ μεγαλύτερος καί ἀνώτερος σέ ὅλα τ’ ἄλλα. Ὁλοκληρωμένη Ἐκκλησιαστική προσωπικότης, σέμνωμα τοῦ σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τόν ὁποίον διακονεῖ ἀπό τά νεανικά του χρόνια μέ περισσή ἀφοσίωση, ζῆλο καί πειθαρχία.
     Ὁ σεβασμιώτατος Ἅγιος Ἰταλίας καί Μελίτης κ.κ. Γεννάδιος πού ἀνάλωσε ὁλόκληρη τήν ζωήν του ὡς Κληρικός τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου στόν χῶρον τῆς Διασπορᾶς εἶναι ὁ καταλληλότερος πού θά μποροῦσε νά μιλήσῃ καί νά γράψῃ γιά τήν ποιμαντική τῆς Ὀρθοδόξου διασπορᾶς. Ἐπειδή ὅμως προσκλήθηκα ἀπό τούς ἔχοντες τήν ἐπιμέλεια αὐτοῦ τοῦ τόμου, ἀγαπητούς ἀδελφούς καί συλλειτουργούς πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Εὐάγγελο Ὑφαντίδη καί Αἰδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο καί ὁμογάλακτο π. Κυριάκο Τσουρό, νά βάλω καί ἐγώ τό δικό μου λιθαράκι στήν ἀνάπτυξη τοῦ τόσο ἐπικαίρου αὐτοῦ θέματος, εὐχαρίστως σύρω τίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν μέ πολλή ἀγάπη στόν τιμώμενο ἐκλεκτό μας Ἱεράρχη καί γιά μικρή ἔστω ὠφέλεια τῶν ἀδελφῶν πού διακονοῦν ἤ θά διακονήσουν τήν Ἐκκλησία καί τό Ὀρθόδοξο ποίμνιόν της, στούς χώρους τῆς Διασπορᾶς.
     Τό θέμα βέβαια εἶναι πολύ εὐρύ καί δέν εἶναι εὔκολο νά ἐξαντληθῇ μέσα σέ λίγες σελίδες. Ὅμως «κάθε προσφορά δεκτή».
     Μέ βάση τίς φτωχές ἐμπειρίες μου παλαιότερα στήν Ἀφρική καί τώρα στή Νέα Ζηλανδία καί τά νησιά τοῦ Νοτιοανατολικοῦ Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ, ἔχω νά ἀναφέρω τά ἀκόλουθα:
     Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος εἶχε ὡς πρωταρχικόν στόχον τῆς Εὐαγγελικῆς του δραστηριότητος τούς ὁμοεθνεῖς του Ἰουδαίους καί στήν συνέχεια τούς εἰδωλολάτρες πού ἦσαν στήν πλειονότητά τους Ἕλληνες ἐξ αἵματος ἤ ὡς μετέχοντες τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας καί ὁμιλοῦσαν τήν Ἑλληνική γλῶσσα.
     Τήν ἴδια τακτική ἀκολούθησα καί ἀκολουθῶ καί ἐγώ μέ τούς συνεργάτες μου, ἐμπνεόμενος ἀπό τό παράδειγμα τοῦτο τοῦ πρωτόθρονου Ἀποστόλου καί διδασκάλου τῆς Οἰκουμένης ὅπως ἐκφράζεται στό βιβλίο τῶν Πράξεων καί στίς Ἐπιστολές του. Πρῶτα οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι καί ὁμοεθνεῖς καί παράλληλα οἱ μή Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, Ρῶσσοι, Σέρβοι, Ρουμάνοι κ.λ.π, οἱ κάθε εἴδους ἑτερόδοξοι Χριστιανοί καί ὅσοι ἄλλοι δέν ἔχουν γνωρίσει τόν Χριστό καί τό Ἅγιό Του Εὐαγγέλιο.
     Παραμερίζοντας τίς περιπτώσεις τῶν μή Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων, τῶν κάθε εἴδους ἑτεροδόξων Χριστιανῶν καί τῶν μή Χριστιανῶν γιά τόν Εὐαγγελισμό τῶν ὁποίων τό ἐνδιαφέρον μας θά πρέπει νά εἶναι καί εἶναι μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἀμέριστο, θά σταθῶ στούς ἀδελφούς μας Ἕλληνες Ὀρθοδόξους τῆς Διασπορᾶς, πού εἶναι τόσοι πολλοί καί οἱ ἀνάγκες τους τόσο μεγάλες.
     Στήν εὐλογημένη μας Πατρίδα τήν Ἑλλάδα ὁ ὅρος ἐξωτερική Ἱεραποστολή σημαίνει γιά πολλούς τήν προσπάθεια τοῦ Εὐαγγελισμοῦ μόνο τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ἀφρικῆς, τῆς Ἰνδίας, τῆς Κορέας, τοῦ Μεξικοῦ καί ὁπουδήποτε ἀλλοῦ. Δέν μποροῦν νά φαντασθοῦν ὅτι σέ ὅλα αὐτά τά μέρη καί σέ κάθε γωνιά τῆς γῆς ὑπάρχουν ἑκατοντάδες καί χιλιάδες ἀδελφοί μας Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, ἄλλοι ὀργανωμένοι ὅπως στήν Ἀμερική, τήν Εὐρώπη καί τήν Αὐστραλία καί ἄλλοι σκόρπιοι χαμένοι καί ξεχασμένοι, πραγματικά ἀπολωλότα πρόβατα, πού ἔχουν ἀνάγκη ἀπό πνευματική καθοδήγηση, ἐπανευαγγελισμό, στήριξη καί προστασία γιά νά μήν γίνονται βορά τῶν διαφόρων «λύκων», αἱρετικῶν, ἀλλοθρήσκων καί ἀθεϊστῶν εἴτε θύματα τῆς ἐγκαταλείψεως, κινδυνεύοντας ἔτσι νά χάσουν τίς πολύτιμες καί ἀθάνατες ψυχές τους.
     Βρέθηκα κάποτε στήν Ναϊρόμπη τῆς Κένυας. Μία μέρα χτύπησε τό τηλέφωνο τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. Ἔπαιρναν ἀπό τό νοσοκομεῖο γιά νά ἀναγγείλουν ὅτι ἕνας Ἕλληνας ἀπό τήν Οὐγκάντα εἶχε πάθει σοβαρό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα καί κινδύνευε νά πεθάνῃ. Ἔτρεξα νά τόν προλάβω. Ἦταν σέ κακά χάλια. Μόνος του στό δωμάτιο του μαζί καί ἕνας φίλος του Ἄγγλος πού τοῦ κρατοῦσε συντροφιά. Ἀφοῦ εἴπαμε τά ἀπαραίτητα τόν ἐρώτησα ἄν ἤθελε νά κοινωνήσῃ καί δέν ἔφερε ἀντίρρηση. Στήν ἐρώτησή μου τί ἡλικία ἔχει ἀπάντησε ὅτι ἦταν ὀγδόντα ἐτῶν. Ἀπό πότε ἔχεις νά κοινωνήσῃς; Ρώτησα. Ἀπό δώδεκα χρόνων μοῦ ἀπάντησε. Τόν ἐξομολόγησα καί ἔφερα τά Ἄχραντα Μυστήρια καί τόν κοινώνησα. Ὅταν ξαναπῆγα νά τόν εἰδῶ πῶς εἶναι, μοῦ εἶπε, ἔγινα καλά καί ὁ φίλος μου ὁ Ἄγγλος ἔμεινε κατάπληκτος γι’ αὐτήν τήν γρήγορη βελτίωση τῆς ὑγείας μου λέγοντάς μου. «Τί ἦταν αὐτό πού ἔφερε καί σοῦ ἔβαλε στό στόμα μέ τό κουταλάκι ἐκεῖνος μέ τά γένεια καί ἀμέσως ἔγινες καλά;».
     Εἶναι αὐτή μία περίπτωση ἀπό τίς πολλές πού δείχνει πόσο εὐεργετική εἶναι ἡ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας σέ ἀνθρώπους πού βρίσκονται γιά χρόνια μακρυά ἀπό τήν Πατρίδα καί ἔχουν ξεχάσει τί θά πῇ Ἐκκλησία, Ἱερέας καί Θεία Μυστήρια. Πολλοί ἔχουν χάσει τήν ἐπαφή ἀκόμα καί μέ τίς οἰκογένειές τους, ζώντας σέ μία νέα κατάσταση ἀδιαφορίας καί ἀλλοτριώσεως. Δέν παύουν ὅμως νά εἶναι πρόβατα τῆς μάνδρας τοῦ Χριστοῦ πού ἀξίζει κάθε κόπος καί θυσία γιά τήν ἀναζήτηση καί σωτηρία τους. Εἶναι ἀφάνταστα μεγάλη ἡ ἀποστολή τῶν Κληρικῶν πού διακονοῦν στούς χώρους τῆς Διασπορᾶς.
     Ὑπάρχουν στά διάφορα μέρη τῆς Νέας Ζηλανδίας Ἕλληνες, πού γιά νά ἐκκλησιαστοῦν μόνο τά Χριστούγεννα καί τό Πάσχα, πρέπει νά ταξιδέψουν ὧρες ὁλόκληρες μέ τό αὐτοκίνητο, ἐάν τό ἔχουν βέβαια, γιά νά φθάσουν ἐκεῖ πού ὑπάρχει Ἐκκλησία καί Ἱερέας νά λειτουργηθοῦν καί νά κοινωνήσουν. Ἄλλοι ἀπό ἀνάγκη ἐκκλησιάζονται σέ ἑτεροδόξους ναούς καί δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι πού ἔχουν προσχωρήσει στούς Προτεστάντες καί στούς Κόπτες.
     Ρωτούσαμε κάποιους Χριστιανούς μας πού βρεθήκαμε καί ἐπισκεφθήκαμε στό σπίτι τους, στήν πόλη τοῦ Hastins. Πῶς μπορεῖτε νά συναντιέστε οἱ Ἕλληνες ἐδῶ ἀφοῦ δέν ἔχετε οὔτε Ἐκκλησία οὔτε Κοινότητα; «Μόνο ὅταν γιορτάζει κάποιος πηγαίνουμε στό σπίτι του, γιά νά τοῦ εὐχηθοῦμε καί αὐτό εἶναι ὅλο». « Θά θέλατε νά σᾶς κάνουμε ἕνα Εὐχέλαιο μιά πού βρεθήκαμε στό σπίτι σας;» «Τί πράγμα εἶναι αὐτό; Ἐμεῖς ἐδῶ τά ξεχάσαμε ὅλα τόσα χρόνια μόνοι μας». Πόσο ὡραῖα αἰσθάνονται τώρα, πού δόξᾳ τῷ Θεῷ ἔχουν τήν Ἐκκλησία τους καί τόν Ἱερέα τους καί μποροῦν νά ἐκκλησιάζονται ἔστω καί μία δύο φορές τόν μῆνα μαζί τους καί ἄλλοι μή Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι καί Νεοζηλανδοί, πού ἐμπνέονται ἀπό τό μεγαλεῖο τῆς Θείας Λατρείας μας καί σιγά - σιγά ἔρχονται καί βαπτίζονται!
     Σέ μία ἄλλη πόλη πάλι, τό Ν.Plymouth ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν ἄγνωστη, ἄν καί ὑπάρχουν ἐκεῖ ὄχι ὀλίγοι Ἕλληνες καί ἄλλοι Ὀρθόδοξοι. Μέ πολύ κόπο καί μέ τήν βοήθεια Χριστιανῶν ἀπό τήν Πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα, ἔγινε καί ἐδῶ μία ὡραία Ἐκκλησία πού τιμᾶται στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Τήν πρώτη χρονιά πού ἐλειτούργησε, οἱ Χριστιανοί μας μπόρεσαν σιγά - σιγά τήν Μεγάλη Παρασκευή νά ψάλλουν ὁρισμένους στίχους ἀπό τά Ἐγκώμια, κατόπιν πολλῆς προετοιμασίας μπροστά στόν ἀπέριττο Ἐπιτάφιό τους τόν ὁποῖον περιέφεραν μέ συγκίνηση χαρά καί ἀγαλλίαση γύρω ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἕνας καλός νησιώτης πού ἔχει ἀλλοδαπή σύζυγο καί ἦταν τελείως ἀπομακρυσμένος ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀπολωλός πρόβατο ὅπως καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, μέ καμάρι σήκωνε τόν Τίμιο Σταυρό, ἐνθυμούμενος τά παιδικά του χρόνια στήν Πατρίδα. Ὁ κύριος Δημήτρης πάλι σκουπίζοντας τά δάκρυα τῆς συγκινήσεώς του ἔλεγε συγκινημένος: «Τριάντα χρόνια εἶχα νά ἀκούσω ἐγκώμια».
     Μία μέρα μετά τήν Θεία Λειτουργία μέ πλησίασε μία εὐγενεστάτη κυρία καί μοῦ εἶπε. Ἐγώ εἶμαι ἀπό μητέρα Ἑλληνίδα ἀπό τά Κύθηρα καί ἀπό πατέρα Νεοζηλανδό. Βαπτίστηκα Ὀρθόδοξα στό Οὐέλινγκτων, ἀλλά ὅταν ἦλθαν οἱ γονεῖς μου καί κατοίκησαν ἐδῶ στό Ν.Plymouth ἀναγκαστικά πήγαινα σέ Ἀγγλικανική Ἐκκλησία, διότι ἐδῶ δέν ὑπῆρχε Ὀρθόδοξη. Ἐκεῖ λοιπόν στεφανώθηκα τόν Νεοζηλανδό σύζυγό μου καί βάπτισα τά παιδιά μου. Τώρα πού ἔμαθα ὅτι ἄνοιξε ἐδῶ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔτρεξα νά εἰδῶ καί μέσα μου ἔνοιωσα μία φωνή νά μοῦ λέει: «Ἐσύ ἀνήκεις ἐδῶ.» Μετά τήν ἀπαραίτητη λοιπόν προετοιμασία, προσῆλθε στήν Ὀρθοδοξία καί μέ πολύ ζῆλο καί ἀγάπη φροντίζει καί βοηθᾶ σέ κάθε ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ἔχει διορισθῆ καί ὡς ἐπίτροπος. Τόσο αὐτή ὅσο καί οἱ ἄλλοι ἐπίτροποι ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἐνορίτες ἀγαποῦν τήν ἐκκλησία τοῦ ἅγιου Νικολάου σάν πραγματικό σπίτι τους. Τήν διατηροῦν καθαρή καί σέ κάθε Θεία Λειτουργία τοποθετοῦν φρέσκα πολύχρωμα καί εὐώδη ἄνθη, μπροστά στίς ἅγιες Εἰκόνες καί μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, παρακαθίζουν ὅλοι στήν παρακείμενη τράπεζα τοῦ Ναοῦ καί μοιράζονται μέ ἀγάπη παλαιοχριστιανική, θά ἔλεγε κανείς τά φαγητά καί τά γλυκίσματα πού φέρει ὁ καθένας, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Λειτουργό Ἱερέα.
     Μετά ἀπό τήν κυρία Μαρία καί ἄλλη κυρία ἀπό Ἑλληνίδα μητέρα καί πατέρα Μαορί, ἡ κυρία Κατερίνα ἦλθε καί μέ τόν ἴδιο τρόπο ἐξέφρασε τήν ἀγάπη της πρός τήν Ἐκκλησία μας, τήν Ἐκκλησία τῆς Τηνιακιᾶς μητέρας της, καί ἔγινε κι αὐτή Ὀρθόδοξη.
     Ὑπάρχουν καί πάμπολλα ἄλλα παρόμοια περιστατικά ἀπό τά ὁποία καταδεικνύεται πόσους κινδύνους διατρέχουν οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ἀδελφοί στήν Διασπορά στερούμενοι Ἐκκλησίας καί Ἱερέως καί πόσο σημαντικό ἀλλά καί δύσκολο εἶναι τό ἔργο τῶν Ἐπισκόπων καί Ἱερέων ἐκεῖ. Μακάριοι οἱ ἑκάστοτε κυβερνήσεις στήν Πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα νά κατανοοῦσαν περισσότερο αὐτή τήν σπουδαιότατη ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας στό ἐξωτερικό καί νά στήριζαν τό ἔργο καί τίς προσπάθειες της ἠθικά καί οἰκονομικά καί ὄχι μόνο τυπικά καί θεωρητικά.
     Καί τώρα ἄς ποῦμε μερικά πράγματα γιά τούς ἀδελφούς μας Ἕλληνες τῆς Διασπορᾶς. Νά δοῦμε τίς θετικές καί τίς ἀρνητικές τους πλευρές. Αὐτό θά βοηθήσῃ ἐμᾶς τούς Κληρικούς νά καταλάβουμε πώς θά πρέπει νά συμπεριφερώμεθα ἀπέναντί τους, γιά νά εἶναι ἡ συνεργασία μαζί τους καλύτερη.
     Οἱ Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ διακρίνονται γιά τό φιλότιμό τους τήν ἐργατικότητά τους καί τήν προσήλωσή τους στίς Ἐθνικοθρησκευτικές παραδόσεις τους. Μέ τά πρῶτα χρήματα πού θά κερδίσουν στήν ξενιτειά ἡ πρώτη τους δουλειά εἶναι, νά χτίσουν Ἐκκλησία καί νά βροῦν Ἱερέα νά τούς λειτουργῇ, νά βαπτίζῃ καί νά στεφανώνῃ τά παιδιά τους καί νά ξέρουν ὅτι ὁ Ναός τους εἶναι πάντα ἀνοικτός καί λειτουργεῖται ἔστω κι ἄν πολλοί ἀπ’ αὐτούς δέν ἐκκλησιάζονται τακτικά. Ἐνθυμοῦνται ὅλες τίς μεγάλες ἑορτές, Θρησκευτικές καί Ἐθνικές καί τίς τιμοῦν μέ κάθε μεγαλοπρέπεια κρατῶντας μέ καμάρι τίς Ἑλληνικές σημαῖες καί ντύνοντας τά παιδιά τους μέ τίς διάφορες παραδοσιακές Ἑλληνικές ἐνδυμασίες. Εἰς δέ τίς Ἐθνικές μας ἑορτές τελοῦν τά μνημόσυνα γιά τούς πεσόντας ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος στούς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους καί καταθέτουν στέφανα ψάλλοντας μέ ὑπερηφάνεια τόν Ἑλληνικό Ἐθνικό Ὕμνο. Τιμοῦν τίς ὀνομαστικές τους ἑορτές καί μέ χαρά δέχονται τούς συμπατριῶτες στό σπίτι τους γιά νά τούς εὐχηθοῦν, λέγοντας τους, τά Χρόνια Πολλά. Τήν ἡμέρα τῶν         Θεοφανείων ἔχουν ἀνοικτά τά σπίτια τους γιά νά πάῃ ὁ Ἱερέας νά τούς ἁγιάση καί ὅπου εἶναι εὔκολο ρίχνουν καί τόν Σταυρό στήν θάλασσα.
     Στίς ἐργασίες τους εἶναι πρόθυμοι καί τακτικοί, ἐπιδιώκουν δέ πάντα τό καλύτερο γι’ αὐτούς καί γιά τά παιδιά τους. Ζοῦν μέ ἀξιοπρέπεια στά καθαρά καί νοικοκυρεμένα σπίτια τους καί δέν ἐπιζητοῦν τήν βοήθεια πού προσφέρει τυχόν τό κράτος σέ ἄνεργους καί ἄστεγους. Σπουδάζουν τά παιδιά τους φιλοδοξώντας νά τά δοῦν, νά ἀνέρχωνται στίς ἀνώτερες κλίμακες τῆς παιδείας καί τῆς ἐπαγγελματικῆς ἀποκαταστάσεως. Βοηθοῦν τούς συγγενεῖς τους στήν πατρίδα στέλλοντας βοήθεια σ’ αὐτούς καί στίς Ἐκκλησίες καί τά Μοναστήρια τοῦ τόπου τῆς καταγωγῆς τους, γιά τόν ἐξωραϊσμό τους.
    Τιμοῦν καί ἀγαποῦν τήν δεύτερη Πατρίδα τους ἡ ὁποία τούς πρόσφερε εὐκαιρίες γιά μία καλύτερη ζωή. Δέν ξεχνοῦν ὅμως καί τήν Ἑλλάδα! Τήν ἀγαποῦν μέ πάθος καί ἐπιθυμοῦν νά τήν ἐπισκέπτονται αὐτοί καί τά παιδιά τους, ὅταν τούς τό ἐπιτρέπουν οἱ οἰκονομικές τους δυνατότητες. Οἱ Ἑλληνίδες διακρίνονται γιά τήν ἀφοσίωση στούς συζύγους καί στά παιδιά τους. Εἶναι καλές νοικοκυρές καί ξέρουν νά μαγειρεύουν καί νά κάνουν ὡραία γλυκίσματα κάτι πού τό ἔχουν ἀντιληφθεῖ οἱ Νεοζηλανδοί καί ἐπιδιώκουν νά νυμφεύονται μέ Ἑλληνίδες.
     Καί ἀλλά πολλά προτερήματα θά εἴχαμε νά ἀναφέρουμε γιά τούς Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς γενικά καί εἰδικότερα τῆς Νέας Ζηλανδίας.
     Δυστυχῶς ὅμως, ἐκτός ἀπό τήν θετική εἰκόνα, οἱ Ἕλληνες παρουσιάζουν καί τήν ἀρνητική τους εἰκόνα ἀπό τά πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα. Θά ἀναφερθοῦμε σέ ὁρισμένες ἀπό τίς βασικές ἀδυναμίες τους.
     Ἐνῶ ἑνωμένοι κάνουν θαύματα καί προκαλοῦν τήν ἐκτίμησιν καί τόν θαυμασμόν τῶν ξένων, εὔκολα προσβάλλονται ἀπό τό φθοροποιό μικρόβιο τῆς διαιρέσεως καί ὅ,τι μέ κόπο ἔχουν κτίσει εὔκολα τό γκρεμίζουν. Στίς Κοινότητες τοῦ ἐξωτερικοῦ, καί ἐδῶ στήν Νέα Ζηλανδία, ἀπό τήν μεγαλύτερη μέχρι τήν μικρότερη, δύσκολα θά δεῖ κανείς ἕνα Συμβούλιο πού νά εἶναι ἑνωμένο καί νά ἐργάζεται μέ ὁμοψυχία γιά τά συμφέροντα τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Κοινότητος, χωρίς προστριβές καί ἀντιπαραθέσεις ἀνάμεσα στά μέλη του ἤ χωρίς ἀντιδράσεις πρός τίς Ἐκκλησιαστικές ἀρχές ἀπό τίς ὁποίες ἐξαρτῶνται, ἔφ ὅσον χωρίς Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά ὑπάρξῃ καί νά ἐπιζήσῃ ἀπό μόνη της μία Κοινότητα. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού δέν ἐκκλησιάζονται καί ὅμως ἐπεμβαίνουν στά τῆς Ἐκκλησίας, κρίνοντας καί δημιουργώντας προβλήματα. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού δύσκολα μένει ἕνας Ἱερέας γιά πολλά χρόνια σέ μία Κοινότητα τοῦ ἐξωτερικοῦ. Δυστυχῶς στά συμβούλια τῶν Κοινοτήτων δέν εἰσέρχονται πάντα ἄνθρωποι πού ἀγαποῦν τήν Ἐκκλησία καί τούς συμπαροίκους καί θέλουν νά ἐργασθοῦν γιά τό καλό τοῦ συνόλου ἀλλά λόγῳ τοῦ συστήματος λειτουργίας, εἰσέρχονται καί ἄνθρωποι φίλαρχοι καί μέ πολιτικές τοποθετήσεις. Ἡ ὁμογένεια τῆς Αὐστραλίας ἔχει κακή πείρα ἀπό αὐτά τά Ἑλληνικά πάθη. Ὑπῆρξε περίπτωση ὅταν ἦταν Ἀρχιεπίσκοπος ὁ μακαριστός Ἰεζεκιήλ, πού πῆγε σέ μία ἐκκλησία νά λειτουργήσῃ καί ἄνθρωποι τοῦ Συμβουλίου ἔκλεισαν τήν πόρτα καί δέν τοῦ ἐπέτρεψαν νά εἰσέλθῃ.
     Τελικά τό σχῆμα Ἐνορία - Κοινότητα πού μέ κόπο καθιέρωσε ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Στυλιανός, νομίζω πώς εἶναι τό σωστό. Τό ἴδιο γίνεται σιγά- σιγά καί στήν Νέα Ζηλανδία. Μετά ἀπό συνεννόηση μέ τίς μεγάλες κοινότητές μας, στό ἑξῆς δέν θά πληρώνουν αὐτοί τούς Ἱερεῖς γιά νά τούς συμπεριφέρονται σάν ἀφεντικά τους, ἀλλά θά δίδουν τά χρήματα στήν Ἱερά Μητρόπολη καί ἀπό κεῖ θά μισθοδοτοῦνται οἱ Ἱερεῖς μας, ὥστε νά ἀναγνωρίζουν ὅτι ἐξαρτῶνται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη καί ὄχι ἀπό τά συμβούλια.
     Ἄλλο πάθος τῶν Ἑλλήνων τῆς διασπορᾶς εἶναι, ὅτι πολλοί ἀπό αὐτούς ἀσχολοῦνται μέ τά τυχερά παιχνίδια (ἄλογα καί ἄλλα), νομίζοντας, ὅτι ἔτσι θά πλουτίσουν μέ μιᾶς, ἐνῶ στήν πραγματικότητα καταστρέφουν ἄδικα τίς περιουσίες τους καί φτωχαίνουν ὑλικά καί ἠθικά.
     Ἄλλοι πάλι, ἰδίως ἀπό τούς πρώτους μετανάστες ἀπό ἄγνοια ἡ ἀπό ἀνάγκη ἀνακατεύτηκαν μέ τήν Μασωνία καί τά παρακλάδια τῆς Rotary καί Lions, πού ἡ φιλοσοφία τους δέν ἔχει σχέση μέ τήν καθαρή Ἑλληνορθοδοξία.
     Τέλος κάτι πού δυσκολεύει τούς Ἕλληνες τῆς Διασπορᾶς καί τούς ζημιώνει ἀφάνταστα, κυρίως στίς Ἀγγλόφωνες χῶρες, εἶναι ἡ ὑποχώρησή τους στό θέμα τῆς γλώσσας. Νά μιλοῦνται δηλαδή μόνο Ἀγγλικά, ξεχνῶντας λίγο ἤ πολύ τήν γλῶσσα τῶν πάτερων τους τήν ἀθάνατη Ἑλληνική γλῶσσα. Στήν ἀρχή ὑπῆρχε μία δικαιολογία νά μάθουν τήν γλῶσσα γιά νά μποροῦν νά συννενοοῦνται στήν ἐργασία τους καί τά λοιπά. Σήμερα ὅμως δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ ἀνάγκη καί θά ἔπρεπε παράλληλα μέ τήν Ἀγγλική νά ὁμιλοῦν καί τήν Ἑλληνική τουλάχιστον μέσα στά σπίτια τους καί μέ τά παιδιά τους. Δέν εἶναι δύσκολο γιά τόν ἔξυπνο Ἕλληνα νά ὁμιλῇ δύο γλῶσσες. Ὅπως στήν Κωνσταντινούπολη ὁμιλοῦν ἄνετα καί τήν Ἑλληνική καί τήν Τουρκική, ὅπως στήν Αἴγυπτο δέν γίνεται ἐμπόδιο ἡ χρήση τῆς Ἀραβικῆς νά ὁμιλοῦν καί τήν μητρική τους γλῶσσα τήν Ἑλληνική, ἔτσι θά πρέπει καί στίς Ἀγγλόφωνες καί Γαλλόφωνες χῶρες, νά ὁμιλεῖται ἡ μητρική Ἑλληνική καί ἡ Ἀγγλική ἤ ἡ Γαλλική. Ἡ χρήση τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας μας, πού εἶναι ἡ βάση ὅλων τῶν γλωσσῶν, μᾶς βοηθᾶ καί νά εἴμεθα ἀληθινοί Ὀρθό        δοξοι Ἕλληνες. Νά μποροῦμε νά καταλαβαίνουμε τή Θεία Λειτουργία καί νά διαβάζουμε τό Εὐαγγέλιο στήν γλῶσσα πού ἔχει γραφεῖ πρωτότυπα. Εἶναι καιρός νά δραστηριοποιηθοῦμε ὅλοι, ὁ καθένας ἀπό τήν θέση του καί μέ ὅποιο τρόπο μπορεῖ, ὥστε οἱ νέες γενιές τῶν Ἑλλήνων τοῦ Ἐξωτερικοῦ, νά μποροῦν νά ὁμιλοῦν τήν γλῶσσα τῶν πατέρων τους καί τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν ἀξιοζήλευτα παραδείγματα, πού Ἑλληνίδες τῆς Διασπορᾶς παντρεμένες μέ ξένους ὄχι μόνο ἔμαθαν τά παιδιά τους ἀλλά καί τούς ἀλλοδαπούς συζύγους των νά ὁμιλοῦν Ἑλληνικά. Τέτοιες λεβεντόψυχες Ἑλληνίδες θά πρέπει νά βραβεύονται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί ἀπό τήν Πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα. Καιρός νά ἐπικρατήσῃ τό σύνθημα: Ἔξω ἀπό τό σπίτι καί στό σχολεῖο Ἀγγλικά ἤ Γαλλικά καί στό σπίτι μόνο Ἑλληνικά.
     Κάτι ἄλλο πού δέν εἶναι σωστό εἶναι ὅτι ὁρισμένοι Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀλλάζουν τά ὀνόματά τους καί τά ἐπίθετά τους. Ἡ Παναγιώτα γίνεται Πέτη. Ὁ Ἀναγνωστόπουλος, Ἄγκνιου. Ἔτσι δέν μπορεῖ κανείς σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις νά καταλάβῃ ἄν πρόκειται περί Ἕλληνα ἤ Ἑλληνίδος. Ἄν κάποτε ὑπῆρξαν κάποιες δυσκολίες ἤ πιέσεις γιά νά γίνῃ αὐτό, νομίζουμε ὅτι σήμερα δέν ὑπάρχουν καί εἶναι καιρός καί αὐτό νά διορθωθῇ. Νά βοηθήσουμε τούς Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ νά χρησιμοποιοῦν τό Ἑλληνικό τους ὄνομα ἤ ἐπίθετο ἀτόφιο καί νά αἰσθάνονται ὑπερήφανοι γι΄ αὐτό.
     Νά ἐμπνευσθοῦμε ὅλοι ἀπό τό παράδειγμα τοῦ ἄξιου Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ἐξοχωτάτου κ.κ. Κάρολου Παππούλια, πού προτρέπει τά Ἑλληνόπουλα τοῦ ἐξωτερικοῦ πού τόν ἐπισκέπτονται, νά ψάλλουν τό Χριστός Ἀνέστη στά Ἑλληνικά.
     Μέ τίς φτωχές αὐτές σκέψεις καί ἐμπειρίες μου γύρω ἀπό τό σπουδαιότατο θέμα τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς, προσπάθησα νά συγκινήσω καί νά προβληματίσω ὅσους θά διαβάσουν τίς γραμμές αὐτές.Θά ἔχουν δέ ἀπόλυτο δίκιο νά ἐκτιμήσουν καί νά θαυμάσουν τήν ἐπί τόσα πολλά χρόνια ἀξιοζήλευτη διακονία καί προσφορά τοῦ τιμώμενου ἀξιοσέβαστου καί ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ Σεβασμιωτάτου Ἁγίου Ἰταλίας καί Μελίτης κ.κ Γενναδίου στήν Ὀρθόδοξη Διασπορά.
    Ἔγραψα στά νησιά τοῦ Νοτιοανατολικοῦ Εἰρηνικοῦ ὠκεανοῦ Φίτζι, στίς 31 Ἰουλίου τοῦ 2010

 


Dona l'otto per mille

Santi di oggi

i santi di oggi 25-05-2018

Il terzo ritrovamento del capo di san Giovanni Battista; San Celestino, martire; San Olbiano.

i santi di domani 26-05-2018

San Carpo, apostolo dei Settanta, martire; Santi Alfeo, apostolo, Abercio ed Elena, martiri; San Alessandro di Tessalonica, neomartire.

Condividi

Bookmark This

Follow Us

TOP